Category Archives: Uncategorized

Eenzaam

Standard

Ik ken een oude vrouw die Rita heet. Ze woont in een verzorgingstehuis. Rita loopt iedere dag dezelfde route. Door de hal en serre via de tuin langs het water. Daar draait ze zich om. “Waarom leef ik nog”, zegt ze zachtjes in zichzelf”. Ze kijkt naar de doffe ramen van het gebouw.
“Het lijkt wel of er meer stikstof dan zuurstof in de kamers zit. De oudjes vallen de laatste tijd bij bosjes neer”.
Iedere ochtend wordt ze “helaas” wakker en moet ze de dag zien door te komen. Familie en vrienden om haar heen zijn overleden. Nieuwe vriendschappen aangaan doet ze niet meer. Kost teveel energie. En voor hoelang nog….
Eenzaamheid bij ouderen is een steeds groter probleem. Van de ruim vier miljoen 55-plussers in ons land zegt 1.2 miljoen regelmatig eenzaam te zijn. Van die 1.2 miljoen zijn 200.000 ouderen extreem eenzaam. Dat wil zeggen dat ze eens in de vier weken een sociaal contact hebben. Soms zelfs minder.
Eenzaamheid vergroot de kans op ontstekingen, hartkwalen, dementie en verhoogt het sterftecijfer. Het maakt ons ongelukkig. En we krijgen er bijna allemaal mee te maken.
Een op de vier Nederlanders voelt zich tijdens de feestdagen eenzaam. “We moeten in actie komen en laten we het vooral praktisch houden”, zegt Hannelise Tvedt, commandant van het Leger des Heils.
Daar heeft ze natuurlijk wel een punt. Ga eens even bij je tante koffiedrinken in plaats van een Whatsapp berichtje te sturen. Of breng een paar oliebollen bij je alleenstaande buurman.
We vinden andere mensen vaak eenzaam.
Maar misschien behoren we stiekem ook wel tot die groep. Staren naar een beeldscherm maakt ons stekeblind voor de echte wereld om ons heen. We worden immuun voor een tedere aanraking en lieve woordjes van een zachte stem.
Vroeger discussieerde je met elkaar op straat.
Nu klikken ze je weg op Facebook.
De selfie die je maakt krijgt een record aan likes. De selfie als symbool voor de eenzaamheid. Omdat je plotseling beseft dat niemand echt wezenlijk geïnteresseerd is in jou. Dat een duimpje alleen iets zegt over een fake vriendschap.
Eenzaamheid betekent ‘met niemand dingen kunnen delen’. De schuimende golven langs het strand. De krakende takken van de herfstwind. Nooit zul je de wonderen zien met vier ogen. Investeren in vriendschap kost tijd.
En die hebben we niet. We leven alsof ons leven ervan afhangt.
Wanneer kreeg je voor het laatst die hartelijke handgeschreven brief van een goede vriend.
Of dat kattebelletje bij de theepot met; Ik hou van jou”.
Kijk om je heen en herken de eenzaamheid in de ogen van een ander.
Sla dan een keer dat duimpje over.
Maar reik eens je hand…..en maak een praatje.

Door Ronnie Lammers geschreven

Checkpoint4u

Standard

Checkpoint4u vandaag weer bezocht. Dít was een jaar geleden. Nog altijd ben ik Katinka en Yvonne dankbaar voor hun hulp in de 4 jaar dat ik bij hen kwam voor de behandelingen om mijn gezondheid schoon te krijgen. Het verschil van uitslagen toen ik in 2015 binnen kwam en vanmiddag na de bodyscan, was enorm positief. Ik blijf ook doorgaan met het gebruik van goede supplementen van New Care, zoals de
Multivitamine pil 1 per dag
Vitamine D 1 per dag
Magnesium 1 per dag
omega3 en knoflook 1 per dag
3 druppels Alka

Daar deed ik het vóór…een beter leven! Minder pijn, meer energie.

Via via kwam ik terecht bij Checkpoint4u, 6 jaar geleden geopend in Oosterhout. Ik had al heel wat jaren last van mijn lichaam en was erg vermoeid. Het leek steeds erger te worden.

Ik heb vele verschillende dingen geprobeerd. Ik ben op mijn voeding gaan letten, ik ben via de huisarts in het ziekenhuis geweest en bij allemaal mensen die het beste met me voor hadden, maar niet met het gewenste resultaat.

Toen ik van Checkpoint4u hoorde wilde ik ook dit proberen, hoewel ik in eerste instantie dacht ‘daar gaan we weer, wéér een behandelmethode proberen’. Bij de eerste behandeling vertelde ze me aan de hand van de scan, dat het wel echt nodig was. Door hun eigen ervaring en positiviteit had ik er wel hoop op dat het zou kunnen helpen.

De eerste 2 behandelingen merkte ik nog niet zo veel verschil. Ik ben eerst gaan detoxen. Na de derde behandeling begon ik al wat meer energie te krijgen. Met de goede peptalk van Katinka of Yvonne, begon ik steeds beter in mijn vel te zitten. Echter de 4de keer zei Katinka tegen mij: ‘Ik heb je een boost gegeven, zo meteen weet je niet waar je met je energie naar toe moet’. Ik keek haar raar aan en dacht ‘ik heb al ander half jaar geen energie’, maar wat ze zei gebeurde. Ruim een half uur nadat ik vertrokken was, kwam er een energie los in mijn lichaam en die is niet meer weg gegaan. Of voorspelde zij al wat ik de volgende dag zou gaan voelen. Ik voel me goed geestelijk en fysiek.

Na de laatste scan vanmiddag keken we wat het apparaat voor mij gedaan had. De resultaten waren echt zoveel beter. Ik ga er zeker mee door! En bezoek hen volgend jaar weer, bij goede gezondheid. Ik ben Yvonne en Katinka enorm dankbaar. Het zijn 2 hele leuke vrouwen die heel erg positief tegen het leven kijken. Dat bewonder ik. Samen met dit apparaat kunnen zij vele mensen helpen.”

BODYSCAN
De Global Diagnostics® Bodyscan is een apparaat dat nauwkeurig en pijnloos een diagnose maakt van het functioneren van meer dan 550 lichaamsfuncties. De meting duurt 8 minuten. Waarbij u wordt aangesloten door middel van twee elektrodes op de enkels. Het resultaat van deze meting geeft u een globaal inzicht van hoe het op het moment van de meting is gesteld met uw gezondheid. Het geeft u inzicht in de oorzaken van uw klachten waardoor een persoonlijk afgestemde behandeling gestart kan worden.

Preventief gezondheidsonderzoek
Staat in Nederland nog in de kinderschoenen. Dit zien wij als een kans voor u en als een uitdaging voor onszelf! Wilt u inzicht in hoe het nu echt met uw gezondheid is gesteld of zoekt u een oplossing voor bijvoorbeeld onderstaande klachten? Neem dan contact op met checkpoint4u!

* Vermoeidheid Chronische klachten
* Onverklaarbare klachten
* Dis-balansen in organen en systemen
* Allergieën en voedingsintoleranties
* Spier- en gewrichtsklachten
* Depressie en Burn-out
* Micro-organismen (virussen, bacteriën, schimmels, mijten, parasieten)
* Buikklachten (onder andere darmproblemen)
* Hoofdpijn (onder andere migraine en clusterhoofdpijn)

COLUMN OMA URSULA

Standard
Blog Oma Ursula: ‘Bij een tweede kleinkind is niet alles meer onbekend, maar toch staat #mijnleven weer op z’n kop’
Door Oma Ursula – op 15 oktober 2019

Waarneer het tijdens mijn zoon en schoondochter hun eerste zwangerschap ons werd bekendgemaakt en het moment van ‘Daar is ze, ons kleindochter’ zat precies 2 weken, dat was een heuse rollercoaster waarin wij instapte in 2014. Nu 5 jaar later blijft het bijzonder dat dit nog altijd door mijn hoofd speeld, nu ik net op 12 oktober 2019, voor de 2e keer oma ben geworden en deze keer van een kleinzoon. Na de 9 fijne maanden zwangerschap met weinig ongemakken en uiteindelijk bij 41 weken een vlugge bevalling, ben ik weer retetrots op dit gezinnetje en vrijwel niet bezig met hoe ga ik mijn liefde verdelen, ik mis immers die kennis nóg. Sterker nog: ik merk op dat ik na dag 1 verliefd ben en dat, dat iedere dag steeds een beetje meer word, de emoties heb ik samen met mijn kleindochter zondag kunnen delen. ‘Ik zie traantjes en hoor aan jouw stem dat je verdrietig bent. Ben je verdrietig om broertje, Oma?’ ‘Nee, ik krijg traantjes van geluk en ik moet nu het spelen mét jóu straks delen met jouw broertje en dat vind oma best moeilijk.’ In die 5 jaar samen hebben wij een speciale band ontwikkeld. ‘Ik help jou wel,’ zei ze bij het geven van mijn eerste flesje aan mijn kleinzoon. ‘Samen kunnen wij dit aan.’

Ruim 41 weken zwangerschap, die ik volgde met een app in mijn telefoon om erachter te komen welk formaat de kleine deze week weer heeft. Ik houd net als de eerste keer oma zijn ook nu een boek bij waarin ik schrijf voor hem over de vorderingen. Eigenlijk was voor mij, de facts and figures in die app helemaal niet zo nauwkeurig en de lol er snel vanaf. Ik vond het ook altijd raar dat de baby in wording de ene week een grapefruit was en de andere week ineens een kiwi. Volgens mij is de een toch echt groter dan de ander.
Dus zó nauwkeurig nam ik het niet over, maar ik keek al wel steeds meer uit naar hun verlof. De vorderingen voor de babykamer. Het harde werken van allebei. Zoon die erg aan vakantie toe was. Schoondochter wil op haar werk alles zorgvuldig achterlaten en overdragen, dus met dat soort dingen hield ik me bezig. Stapje voor stapje dichterbij het opnieuw oma worden. Tien weken vlogen tenslotte voorbij! Het is heel vreemd om te bedenken dat zij weer drie maanden uit de running is. Weg van je dagelijkse, vertrouwde leventje. Niet meer die routine, maar alles zal weer als nieuw voelen.
WAT ZIJN ZE RIJK; Papa, Mama en hun kinderen. Grote zus en kleine broer!
Waar is mijn tijd gebleven?
Wekelijks heb ik nu wel momenten dat ik denk: “Dat was ik helemaal vergeten, zo voelde dat!” Zoals het bewegen van mijn kindje in mijn buik, als ik mijn hand op de buik van mijn schoondochter hield. Het blijft bijzonder en ik vind het zo vreemd dat ik dit zo snel vergeet. Gisteren keek ik oude foto’s terug los in een doos. Momenten waarop ik mij niet besef dat ik daar tientallen jaren later sentimenteel op terugkijk omdat hij nu zelf papa is. Het lijkt wel alsof je er bijna niet bij bent geweest. Voor mijn gevoel verandert hij helemaal niet zoveel, maar die foto’s in die doos waren het bewijs dat de veranderingen enorm zijn. Hij is die peuter niet meer, hij werkt, hij woont samen, hij heeft een gezin, een eigen mening, hij is echt een liefdevolle vriend en papa voor zijn kids.
Mijn kleindochter moet haar vader en moeder gaan delen met haar broertje.
Ik neem me bij deze voor dat ik ieder moment met mijn newborn kleinzoon extra goed in me op probeer te nemen. Ik weet vrijwel zeker dat het voorlopig de laatste keer zal zijn dat ik het allemaal meemaak, dus ik wil er ook echt van genieten. Ik wil niets vergeten en ieder moment koesteren en opschrijven. Ik vind het allemaal best spannend hoe het zal gaan zijn. Zij als grote zus. Ik weet dat ik haar overal bij wil betrekken en dat dat ook echt een must is. Maar hoe zal zij reageren? Al die kusjes aan de baby die zij eerst gaf op haar buik, maar zij weet natuurlijk helemaal niet wat haar te wachten staat. Dat zij niet meer onze volledige aandacht krijgt, maar naast haar ouders ook haar opa’s en oma’s moet delen.
Kon ik maar een klein stukje in de toekomst kijken.
Ik denk dat het dingen zijn die iedere oma zich afvraagt als zij haar tweede kleinkind vasthoudt. Aan de ene kant is er heel veel niet meer onbekend voor mij, maar aan de andere kant staat mijn leven wel degelijk weer op zijn kop. Ik ben bijvoorbeeld alweer bezig met hoe ik het moet regelen als ik ga oppassen. Het zal geen probleem worden: ik weet nu toch niet hoe het straks gaat, dus ik kan een heel plan in mijn hoofd hebben, en er hoeft maar iets te gebeuren en mijn hele plan gaat niet door. Dus zeg ik voorlopig nog maar even tegen mezelf: ‘Maak je niet druk, alles komt altijd goed!’ ik doe het samen met haar!

Mijn visie over ziekte door disbalans, blokkades & overtuigingen

Standard

Ziek worden gebeurt niet zomaar, dat geloof ik niet. Naar mijn ervaring merk ik dat dit onder andere te maken heeft met disbalans in het lichaam, (emotionele) blokkades en beperkende overtuigingen. Ik zie het als een manier van het lichaam om te laten weten dat je uit balans bent, dat je dingen beter anders kunt aanpakken. Hoe spannend ik het ook vind; ik deel graag mijn persoonlijke verhaal en visie met je om het allemaal wat duidelijker uit te leggen.

Mijn visie over ziekte door disbalans, blokkades & overtuigingen

Ik heb niet de meest makkelijke jeugd gehad. Sowieso ben ik altijd al een heel gevoelig persoon geweest (ik pik emoties en gevoelens snel op, en als dingen me raken, zal ik het niet snel vergeten). Eén van de dingen die invloed heeft gehad op mijn jeugd is het feit dat mijn ouders de zorg hadden om mijn zieke zusje en mijn moeder daarna reuma artritis kreeg.

Mijn moeder had daardoor genoeg aan zichzelf, ik ging de zorg-rol van mijn moeder overnemen om haar te helpen en heb mezelf vaak op de achtergrond gezet. Mede hierdoor, maar ook door bijv. uitspraken van anderen, zijn verschillende gedragingen ontstaan, zoals:

  • Anderen boven mezelf verkiezen;
  • Niet praten over mijn problemen;
  • Mega groot verantwoordelijkheidsgevoel;
  • Niet op (durven) komen voor mezelf;
  • Emoties opkroppen en voor me houden;
  • ‘Please’ gedrag;
  • Controledrang en perfectionisme.

Uiteindelijk raakte ikzelf in een depressie op 12 jarige leeftijd waar ik zo’n 5 jaar in ben blijven hangen. Tussendoor, toen ik 16 was, begonnen de pijnklachten. Maar mezelf en mijn gedragingen aanpassen deed ik niet. Hoe goed ik uiteindelijk ook heb leren leven met mijn lichamelijke klachten, mijn gedragingen en patronen bleven hetzelfde.

Ik nam veel op mijn bordje om anderen te ontlasten, bleef hangen in perfectionisme en behoefte aan controle, ik gaf geen grenzen aan en zei vaker ‘ja’ tegen anderen dan ‘nee’. Want mensen afwijzen of teleurstellen vond ik best lastig.

Daarnaast voelde ik me altijd voor van alles en nog wat verantwoordelijk waardoor ik vaak taken overnam van anderen terwijl ik daar eigenlijk de energie niet voor had. Het gevolg? Ik kwam in een burn-out toen ik 44 was. Wat een roofbouw heb ik op mijn lichaam gepleegd.

Die burn-out heeft me aan het denken gezet

Pas toen ik volledig was ingestort, realiseerde ik me dat ik misschien eens aan mezelf moest gaan werken. Het was nu of nooit! Mijn burn-out was het moment dat ik pas echt naar mezelf ben gaan kijken en ben gaan uitzoeken waarom dit alles op mijn pad kwam. Wat ik realiseerde is dat ik dingen moest gaan aanpassen omdat ik mezelf keihard in de weg stond. Ik ben gaan revalideren, leren leven met mijn pijn en vermoeidheid en daarbij in therapie gegaan ook bij een energetisch/spritueel coach, wat het begin is geweest van een reis waar ik nog steeds mee bezig ben. Mijn leven léven!

Mijn lichaam heeft me dus al 3 keer laten weten dat het tijd is voor verandering. Dat de manier zoals ik leef niet helpend is voor mijzelf waardoor het lichaam uiteindelijk grenzen is gaan aangeven zodat ik wel móést veranderen. Echter heb ik op de eerste twee signalen niet gereageerd dus was een burn-out nodig om me tot inzicht te laten komen, om te leren zien dat het tijd is om goed voor mezelf te gaan zorgen en mezelf op de eerste plaats te zetten.

Kindpijn, overlevingsstrategieën en je systeem

Waar het op neer komt is dat er veel blokkades in mijn lichaam zitten; stukken emotionele pijn die nooit verwerkt zijn maar ook gedragingen en overtuigingen die ik ontwikkeld heb als kind maar die me nu niet meer dienen. Dit wordt ook wel kindpijn genoemd. Waar het op neer komt is het volgende:

“Als kind maak je allerlei dingen mee waar je op je eigen manier op reageert. Ook ontwikkel je overlevingsstrategieën om jezelf staande te houden in een wereld waar jij je nog maar moeilijk goed kunt uitdrukken. Deze strategieën blijven we toepassen en zitten in ons systeem – ook wanneer we volwassen zijn. Echter kan het dan juist belemmerend zijn en averechts werken. De pijn die we als kind hebben meegemaakt en de manier hoe we daarop reageren wordt kindpijn genoemd.”

Doordat ik als kind een lastige start heb gehad heb ik veel overlevingsstrategieën ontwikkeld die me later juist blokkeerde. Dit werd me al duidelijk toen ik een depressie had, werd nóg meer duidelijk toen ik de diagnose fibromyalgie kreeg en mijn burn-out was een laatste signaal van mijn lichaam dat het tijd was voor verandering.

3 Jaren kei hard aan mijzelf gewerkt met onder andere OLK- therapie. Bloed, zweet en vele tranen heeft het mij gekost en nadien ben ik gaan kijken hoe iedereen om mij heen met situaties omgaat en van daaruit leren om het mijzelf eigen te maken. De angst verdween net als de verlatingsangst, ik leerde mijn grenzen aan te geven en pleasure vooral mijzelf en mijn gezin.

Accepteren overwonnen. Dat ik nog heel veel wél kan en de juiste balans handhaven in mijn dagelijkse dingen en vooral volop genieten van mijn leven hier in het nú en nooit meer terug naar wat ooit wás.

Diagnose Lichen Sclerosus

Standard

Al twintigtal jaren heb ik veel pijnlijke klachten en jeuk van onderen, totdat ik dit jaar, 2019 de bevestiging kreeg, ‘Lichen Sclerosus’ deze diagnose is een auto-imuunziekte waardoor mijn vagina langzaam vergroeit. Een ziekte die niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk erg zwaar voor mij is. “Ik zie mijn binnenste schaamlippen al slinken, verdwijnen en ik ben bang dat alles verkleefd zal worden door de omliggende huid.”

Diagnose Lichen Sclerosus

Ondanks dat ik onlangs de diagnose Lichen Sclerosus kreeg, had ik de symptomen al veel langer. “Al vanaf mijn 25e heb ik symptomen en daar ben ik ook mee naar een arts gegaan. Veel doktoren herkennen de symptomen en klachten echter niet en zeggen dat het door het scheren komt of wellicht weer een schimmelinfectie is. Omdat er zo weinig over de ziekte bekend is, ben ik mijzelf al jaren op internet aan het inlezen, ik kwam via plaveiselcelcarcinoom daar lijkt de huid echt op, pas dit jaar achter de naam LS, Lichen Sclerosus, ‘dat moet het zijn’ en ik terug naar de dokter. “Door de ziekte heb ik veel jeuk; dit kan zo erg worden dat ik het met regelmaat open krabte, daaruit kwam wondvocht en droogde dit lelijk tot littekenweefsel. Het enige wat ik aan de symptomen kan doen is hormoon-/vette zalf smeren, maar ik zal nooit genezen.”

Dagelijks leven

In het dagelijks leven ervaar ik ook veel hinder aan de ziekte. “Fietsen en strakke kleding dragen is lastig, omdat de kleding over mijn huid schuurt. Ook inlegkruisjes schuren, door andere oorzaken kan ik daardoor niet zonder, het broeit en geeft weer jeuk, vooral warmte, ook al verfris ik mijzelf meer en smeer ik met regelmaat. Zwemmen droogt de huid uit door het chloor, dus ook dan heb ik pijn en heb ik dat opgegeven. Eigenlijk alles waardoor de getroffen huid wordt ‘geraakt’ is een beperking.” Ook plassen zal in de toekomst moeilijk worden. “Het is mogelijk dat ik over een paar jaar een operatie nodig heb om te kunnen plassen. In dat geval wordt namelijk mijn plasbuis overdekt door de vergroeiing van de huid van mijn schaamlippen.”

Niet alleen lichamelijk lijd ik onder deze ziekte, ook geestelijk is het erg zwaar: “Het hele gebeuren van ongesteld zijn is door de overgang gelukkig achter de rug. Ik vind het vooral verschrikkelijk dat ik nauwelijks nog seks kan hebben. Dat is pijnlijk, omdat mijn huid al na een paar minuten inscheurt, de wrijving en vochtigheid geeft extreme jeuk af. Ik ben 52, dus heb genoeg jaren gehad zou je denken, niets is minderwaar, er was altijd wel wat en dan weer word ik op deze manier geconfronteerd met mijzelf. Daar heb ik het erg moeilijk mee. En niet te vergeten vind ik het vreselijk voor mijn wederhelft”

Relatie

Mijn relatie heeft erg te lijden onder mijn ziektes. Ik en mijn man, zijn maatjes voor het leven. “We weten niet meer goed hoe we op dat gebied met elkaar om moeten gaan. We proberen het wel, maar er is altijd die spanning bij mij. Liefdevolle blikken, kusjes of aanrakingen zijn er ook bijna niet en als ze er wel zijn voel ik me niet gemakkelijk. Ik wil er meer mee kunnen doen en dat kan niet. Op de momenten dat één van ons twee seksuele gevoelens heeft en daar per ongeluk iets te ver mee gaat, moet ik niet alleen hem, maar ook mezelf afwijzen. Dat is pijnlijk. Er is wel veel wederzijds begrip, maar het brengt een psychische barrière met zich mee. We willen wel dichter bij elkaar komen, maar ik weet niet of dat ooit nog gebeurt. Dat is verdrietig en maakt mij erg angstig.”

Toekomst

Op dit moment leef ik bij de dag en probeer ik ondanks de vele onzichtbare ziektes mijn leven zo goed mogelijk te leven. “Ik droom altijd al van het ideale leventje, maar door wat er steeds op mijn pad is gekomen weet ik niet wat ik moet verwachten. Ik hoop dat ik dit een plekje kan geven en wat positiever tegen de toekomst aan ga kijken.” “Ik wil in de toekomst deze ziekte onder de aandacht brengen en zoveel mogelijk mensen steun bieden, door het taboe te doorbreken. Dit is iets waar wij niets aan kunnen doen. Ook al zit het rond de genitaliën en roept dat automatisch schaamte op, er moet gewoon openlijk over gesproken kunnen worden. Ik put troost uit het idee dat ik anderen misschien kan helpen, al is het maar het besef dat je niet alleen bent.”

Wat is Lichen Sclerosus?

Lichen sclerosus is een chronische huidaandoening met als hoofdklacht jeuk. De afwijking komt vooral voor op de geslachtsorganen en/of rond de anus. Het komt vooral voor bij vrouwen tussen de 50 en 70 jaar, soms ook bij jongere vrouwen, mannen en kinderen.
Op jonge leeftijd is het verloop van de huidziekte meestal gunstig. Bij volwassenen is de aandoening hardnekkiger. Er is een kleine kans dat op de plek waar lichen sclerosus zit, op den duur huidkanker ontstaat: van de 20 vrouwen met lichen sclerosus krijgt er één op den duur plaveiselcelcarcinoom. Het is belangrijk de huid regelmatig te controleren zodat dit vroeg wordt ontdekt en behandeld.
Lichen sclerosus is niet besmettelijk en is geen seksueel overdraagbare aandoening (soa).

Wat deed ik toen ik mij niet gezien of gehoord voelde?

Standard

Een van de oorzaken of redenen waardoor het gedoe met mijzelf of in relaties ontstond is dat ik mijzelf niet gezien of niet gehoord voelde. Ik heb er lang last van gehad en soms steekt het nog wel eens de kop op. Soms schiet ik ineens in een soort ‘kramp’. In een oud patroon, waarin ik weer een klein meisje ben en ik niet krijg waar ik wel behoefte aan heb. En volautomatisch reageer ik als dat kleine meisje dat haar zin niet krijgt. Verongelijkt, geïrriteerd, verdrietig en soms boos, enzovoorts.

Anders dan ik misschien denk

Nu maken we allemaal in ons leven wel situaties mee waarin we ons niet gehoord of niet gezien voelen. Misschien denk je nu: Nou ik ken wel mensen die heel goed voor zichzelf zorgen en die er wel voor zorgen dat ze gehoord worden. Neem dan maar van mij aan, dat juist ook daaronder datzelfde patroon zit. Ook die ander voelt zich niet gezien en/of niet gehoord. Alleen is de aangeleerde reactie op het gevoel een andere dan die van jou.

Vechten, vluchten of bevriezen

We hebben in alle situaties die ons niet aanstaan en die ons raken drie manieren van reageren. Of we gaan vechten, of we vluchten of we ‘bevriezen’ (stokstijf blijven staan). Dit zijn drie overlevingsmechanismen van ons brein. Het zijn ook geen rustig overdachte en weloverwogen reacties, maar het is een volautomatisch patroon. Die reactie is een al jong aangeleerde reactie en in vergelijkbare situaties reageer je gelijk. Dat doe je omdat je hersens nu eenmaal associatief werken en op zoek gaan naar eerdere gebeurtenissen en ze vergelijken hoe je daar reageerde. Die reactie herhaal je en dat proces vindt meestal volkomen onbewust plaats.

Ander verwerkingsmechanisme

Dat betekent dat iemand die de behoefte heeft om gezien te worden en die niet krijgt wat hij of zij wil en die aangeleerd heeft om te vechten, anders zal reageren dan iemand die geleerd heeft om te vluchten. Het lijkt dan dat degene die vecht beter voor zichzelf zorgt. Op een bepaalde manier zou dat ook zo kunnen zijn, maar het onderliggende patroon en de onderliggende behoefte van het kleine kind in jezelf wordt niet gezien. En daar wordt ook niet aan tegemoet gekomen. Wees je er daarom maar bewust van dat de volgende keer als je ziet dat iemand heel nadrukkelijk en misschien zelfs een beetje agressief voor zichzelf zorgt ook last heeft van dit patroon. Alleen is zijn of haar verwerkingsmechanisme anders.

Er tussenin

Zelf zat ik er wat tussenin. In de ene situatie kon ik soms nogal overreageren en in andere situaties ging ik de confrontatie liever uit de weg. Dat kan dus ook nog. Dat je afhankelijk van de situatie anders reageert. Mijn reactie is dan niet altijd in elke situatie gelijk. Wat natuurlijk voor de omgeving wel weer heel onvoorspelbaar is.

Niet effectief

Zowel overreageren als het uit de weg gaan zijn beide niet de meest effectieve manieren om met mijzelf en de situatie om te gaan. Ze zorgen er uiteindelijk ook niet voor dat ik echt gezien of gehoord word. In het ene geval lijkt het er misschien op dat ik goed voor mijzelf zorg, maar door deze manier van reageren stoot ik op de lange termijn mensen van mij af. Als ik de confrontatie met mijn gevoel uit de weg ga zorg ik natuurlijk ook niet goed voor mijzelf. Meestal heb ik dan ook allerlei ‘slachtoffer’ gedachten: Waarom doen zij nu niet….. Waarom moet ik nou altijd…. Oftewel: ik plaats het ‘probleem’ buiten mijzelf. Het zijn de anderen die moeten veranderen, maar ik niet. Want ik doe al zoveel. En ik geef en doe al zoveel voor hun. Waarom zien zij dat nou niet….

Iedereen is anders

Het zijn wel heel begrijpelijke en normale reacties, maar ze zijn niet effectief. Een valkuil waar ik in stap is dat ik er vanuit ga dat de ander net zo is en denkt als ik. En dat is niet zo. Ik ben geworden wie ik ben, enerzijds door mijn aanleg en anderzijds door de ervaringen en de betekenissen die ik aan die ervaringen heb gegeven. We hebben daarin allemaal een verschillende aanleg en achtergrond en ook allemaal andere dingen meegemaakt. Daarom ook zijn er geen twee mensen 100% hetzelfde. Zelfs eeneiige tweelingen niet. Hun aanleg is misschien identiek, maar ze worden verschillend behandeld en maken toch ook verschillende dingen mee en groeien daardoor toch verschillend op.

Hoe dan wel?

Hoe kan ik wel goed voor mijzelf en voor de ander zorgen als ik de behoefte heb om gezien en gehoord te worden? Want gezien en gehoord worden is een heel normale en veel voorkomende basisbehoefte van mensen, net als bijvoorbeeld de behoefte aan verbinding, veiligheid en variatie.

Trigger

Als ik goed voor mijzelf en mijn behoefte wil zorgen is het belangrijk dat ik mij bewust ben of word of ik gezien en gehoord word, en een ‘dingetje’ of een ‘trigger’ heb. Dat ik mij realiseer dat er onder het probleem in de werkelijkheid nu, misschien nog een ander ouder ‘probleem’ schuilt. Werd ik vroeger misschien ook niet gezien of gehoord? Moest ik altijd schreeuwen om aandacht? Nee, hoor ik besloot om mij aan te passen, omdat mijn ouders het al zo moeilijk hadden en met mijn zusje. En besloot ik daarom dat ik maar beter mij aan kon passen om mijzelf niet te laten zien, horen of gelden. Wat het ook is, het is belangrijk dat ik mij daar bewust van ben. Wat maakt dat ik mij zo verdrietig, boos of geïrriteerd voel omdat zij mij even niet zien of horen, deden ze er maar naar informeren. Daar ligt mijn ‘echte probleem’. Maar dat, dit zo belangrijk is? Zonder dat ik er bewust van ben kan ik het niet veranderen. Ieder veranderingsproces vraagt allereerst om bewustwording van wat niet gaat zoals ik graag wil dat het gaat.
Als ik mij bewust ben geworden dat ik een trigger heb om niet gezien of gehoord te worden dan kan ik het volgende doen: Het is belangrijk dat ik met mijn aandacht naar het onderliggende pijnlijke kindgevoel ga. En dat ik bereid ben om te voelen en te ervaren wat gevoeld en ervaren moet worden. Wanneer ik dat doe, dan kan ik gemakkelijker een passende reactie vinden en verzet ik mij niet langer meer tegen wat ik voel. Herken het en laat het er zijn. Gewoon heel even, een kwartiertje of zo voelen wat ik voel en wat gevoeld wil worden. Vraag dan ook aan het kind in mij wat het nodig heeft van mij. En geef het aan haar. Mijn ouders gaan dat nooit meer voor mij doen. Ik ben daar nu als de volwassen variant, nu zelf verantwoordelijk voor.

Ik wil dat gevoel niet…

Vaak hebben we aangeleerd om het vervelende gevoel dat we ooit als kind hebben ervaren niet te willen voelen. We zetten er weerstand op en in feite luister je dan zelf als de volwassen jij niet naar jezelf en het kind in jezelf. Dat wat mijn ouders of andere opvoeders vroeger bij mij deden doe ik nu bij mijzelf… En daar wordt het niet beter van. Integendeel. De pijn van dat kindstuk in mijzelf, die oude pijn ligt opgeslagen in iedere cel van mijn lichaam. En mijn lichaam reageert onmiddellijk in vergelijkbare situaties. Of ik dat nu leuk vind of niet. Het ontkennen en er weerstand op inbrengen, maakt het alleen maar vervelender.

Voel gewoon wat je voelt

Ik zal ontdekken dat door mijzelf toe te staan te voelen wat gevoeld wil worden er steeds meer van de lading af gaat. De intensiteit neemt af en de frequentie van het gevoel neemt af. Waardoor ik langzamerhand steeds minder gevoelig word voor deze situaties in de buitenwereld. Het wordt dan ook steeds gemakkelijker om beter voor mijzelf te gaan zorgen. Want als ik leer kijken naar mijzelf en het kind in mijzelf door de ogen van een volwassene dan weet ik dat ik niet meer alleen dat kind ben. Ik ben nu ook een volwassene die zelf mag en kan bepalen of en zo ja, hoe ik mijn behoefte in vul. Ik ben daarin minder afhankelijk van mijn opvoeders. Destijds was ik voor mijn veiligheid en overleven afhankelijk van mijn ouders en was het misschien te onveilig voor mij om mijn ruimte in te nemen. Nu bepaal ik zelf wat ik wil dat er in mijn leven gaat. Mocht er nog wel grote afhankelijkheid van mijn ouders zijn, dan wordt het zaak die eens onder de loep te nemen en in mijn volwassenheid te gaan staan.

Zo binnen zó buiten

Wat ik mij misschien niet voldoende bewust ben is dat onderliggend het nu gaat over dat ik niet naar mijzelf luister. Ik gedraag mij nog steeds als die vijf jarige (of hoe oud ik ook maar was toen het patroon ontstond), en verwacht dat papa en mama mij alsnog gaan geven wat ik nodig heb. Maar dat gaat niet gebeuren. Ik zal zelf de verantwoordelijkheid moeten nemen voor mijn gevoelens en behoeften. Daarom ook is de vraag: Wat is de boodschap van het gevoel? Mij niet gezien of gehoord voelen betekent vrijwel altijd dat ik op een bepaald punt in mijzelf en mijn leven niet goed voor mijzelf zorg. Met de vinger naar de buitenwereld wijzen gaat dat niet oplossen. Goed voor mijzelf leren zorgen wel.

Benoem je gevoel

En wil ik dan toch in die buitenwereld mijn punt maken, benoem dan gewoon mijn gevoel. Zeg tegen de ander dat ik mij boos of verdrietig voel. Dat het voor mij belangrijk is dat hij of zij nu even naar mij luistert. In plaats van weg te lopen of de ander te overladen met allerlei niet ter zake doende oordelen, waardoor ik toch niet krijg waar ik behoefte aan heb.

Dat werd puzzelen

Standard

Om een puzzel op lossen, is het van belang zoveel mogelijk stukjes van die puzzel binnen handbereik te hebben. Ontbreekt er een stukje, dan zou je kunnen improviseren, maar ontbreken er meer, dan bestaat de kans dat het eindresultaat niet is wat ik ervan had verwacht. [Ik neem vrijwillig deel aan de Zomerspelen in Dongen en neem er zelfs vakantie voor op. De 59e Zomerspelen en samen met 3 andere smeermoeders verzorgen wij als team de lunch voor de leiding en toneelgroep van groep7/8. Wil je meer lezen hierover neem een kijkje op https://www.dongensejeugdraad.nl/%5D
Verder met puzzelen. Mijn onzichtbaar ziek zijn is altijd aanwezig. Hierdoor moet ik een keuze maken die zó tegen mijn gevoel in gaat. De puzzel vraagt om een stukje te leggen, waarvoor ik tijdelijk wel eerst nog een stapje terug moet doen en die stap kan ik nu juist even niet aan. Want de vermoeidheid overheerst mijn doen en laten momenteel behoorlijk. Zoveel zelfs, dat ik besloten heb voorlopig even elke inspanning te vermijden. Ik moet naar mijn lichaam luisteren en zal de afsluiting van de zomerspelen in de bergen moeten missen. Confronterend, maar misschien wel de enige manier om dat belangrijke puzzelstukje weer terug te vinden: de kracht om een terugval op te vangen, zodat ik daarna dat allerbelangrijkste stukje, die van kwaliteit van leven, ook weer op z’n plek kan leggen.
Naast praktische oplossingen, waarbij mijn hubby ook mijn planner in mijnleven en onzichtbaar ziek zijn is en mij zegt: “Eerst wat eten, Urs dan naar bed en ik roep jóu om 19u” De kans dat ik daadwerkelijk te moe ben is namelijk zo groot, weet ik uit ervaring. En dat was het, hubby roept mij om 19u en ik voel dat het niets wordt, Jammergenoeg. Ik heb in de jaren dat gemis kunnen overwinnen en mijn rust weet ik te pakken, nu komt er misschien ruimte voor een kleine terugval ipv wekenlang last. Dan kan ik toch nog dat belangrijke stukje leggen, waarmee ik de verbinding maak met de rest van de puzzel. Ondertussen wordt er gezocht naar andere stukjes van de puzzel, waarmee mijn afsluiting en deze puzzel compleet kan worden gemaakt. En die was er, dat filmpje stond vrij snel online en liggend op de bank neem ik mijn mobiel in de hand en kijk ik naar de afsluiting van Zomerspelen 2019. Nu is dat hele belangrijke, ontbrekende puzzelstukje goed passend gemaakt.