COLUMN OMA URSULA

Standard
Blog Oma Ursula: ‘Bij een tweede kleinkind is niet alles meer onbekend, maar toch staat #mijnleven weer op z’n kop’
Door Oma Ursula – op 15 oktober 2019

Waarneer het tijdens mijn zoon en schoondochter hun eerste zwangerschap ons werd bekendgemaakt en het moment van ‘Daar is ze, ons kleindochter’ zat precies 2 weken, dat was een heuse rollercoaster waarin wij instapte in 2014. Nu 5 jaar later blijft het bijzonder dat dit nog altijd door mijn hoofd speeld, nu ik net op 12 oktober 2019, voor de 2e keer oma ben geworden en deze keer van een kleinzoon. Na de 9 fijne maanden zwangerschap met weinig ongemakken en uiteindelijk bij 41 weken een vlugge bevalling, ben ik weer retetrots op dit gezinnetje en vrijwel niet bezig met hoe ga ik mijn liefde verdelen, ik mis immers die kennis nóg. Sterker nog: ik merk op dat ik na dag 1 verliefd ben en dat, dat iedere dag steeds een beetje meer word, de emoties heb ik samen met mijn kleindochter zondag kunnen delen. ‘Ik zie traantjes en hoor aan jouw stem dat je verdrietig bent. Ben je verdrietig om broertje, Oma?’ ‘Nee, ik krijg traantjes van geluk en ik moet nu het spelen mét jóu straks delen met jouw broertje en dat vind oma best moeilijk.’ In die 5 jaar samen hebben wij een speciale band ontwikkeld. ‘Ik help jou wel,’ zei ze bij het geven van mijn eerste flesje aan mijn kleinzoon. ‘Samen kunnen wij dit aan.’

Ruim 41 weken zwangerschap, die ik volgde met een app in mijn telefoon om erachter te komen welk formaat de kleine deze week weer heeft. Ik houd net als de eerste keer oma zijn ook nu een boek bij waarin ik schrijf voor hem over de vorderingen. Eigenlijk was voor mij, de facts and figures in die app helemaal niet zo nauwkeurig en de lol er snel vanaf. Ik vond het ook altijd raar dat de baby in wording de ene week een grapefruit was en de andere week ineens een kiwi. Volgens mij is de een toch echt groter dan de ander.
Dus zó nauwkeurig nam ik het niet over, maar ik keek al wel steeds meer uit naar hun verlof. De vorderingen voor de babykamer. Het harde werken van allebei. Zoon die erg aan vakantie toe was. Schoondochter wil op haar werk alles zorgvuldig achterlaten en overdragen, dus met dat soort dingen hield ik me bezig. Stapje voor stapje dichterbij het opnieuw oma worden. Tien weken vlogen tenslotte voorbij! Het is heel vreemd om te bedenken dat zij weer drie maanden uit de running is. Weg van je dagelijkse, vertrouwde leventje. Niet meer die routine, maar alles zal weer als nieuw voelen.
WAT ZIJN ZE RIJK; Papa, Mama en hun kinderen. Grote zus en kleine broer!
Waar is mijn tijd gebleven?
Wekelijks heb ik nu wel momenten dat ik denk: “Dat was ik helemaal vergeten, zo voelde dat!” Zoals het bewegen van mijn kindje in mijn buik, als ik mijn hand op de buik van mijn schoondochter hield. Het blijft bijzonder en ik vind het zo vreemd dat ik dit zo snel vergeet. Gisteren keek ik oude foto’s terug los in een doos. Momenten waarop ik mij niet besef dat ik daar tientallen jaren later sentimenteel op terugkijk omdat hij nu zelf papa is. Het lijkt wel alsof je er bijna niet bij bent geweest. Voor mijn gevoel verandert hij helemaal niet zoveel, maar die foto’s in die doos waren het bewijs dat de veranderingen enorm zijn. Hij is die peuter niet meer, hij werkt, hij woont samen, hij heeft een gezin, een eigen mening, hij is echt een liefdevolle vriend en papa voor zijn kids.
Mijn kleindochter moet haar vader en moeder gaan delen met haar broertje.
Ik neem me bij deze voor dat ik ieder moment met mijn newborn kleinzoon extra goed in me op probeer te nemen. Ik weet vrijwel zeker dat het voorlopig de laatste keer zal zijn dat ik het allemaal meemaak, dus ik wil er ook echt van genieten. Ik wil niets vergeten en ieder moment koesteren en opschrijven. Ik vind het allemaal best spannend hoe het zal gaan zijn. Zij als grote zus. Ik weet dat ik haar overal bij wil betrekken en dat dat ook echt een must is. Maar hoe zal zij reageren? Al die kusjes aan de baby die zij eerst gaf op haar buik, maar zij weet natuurlijk helemaal niet wat haar te wachten staat. Dat zij niet meer onze volledige aandacht krijgt, maar naast haar ouders ook haar opa’s en oma’s moet delen.
Kon ik maar een klein stukje in de toekomst kijken.
Ik denk dat het dingen zijn die iedere oma zich afvraagt als zij haar tweede kleinkind vasthoudt. Aan de ene kant is er heel veel niet meer onbekend voor mij, maar aan de andere kant staat mijn leven wel degelijk weer op zijn kop. Ik ben bijvoorbeeld alweer bezig met hoe ik het moet regelen als ik ga oppassen. Het zal geen probleem worden: ik weet nu toch niet hoe het straks gaat, dus ik kan een heel plan in mijn hoofd hebben, en er hoeft maar iets te gebeuren en mijn hele plan gaat niet door. Dus zeg ik voorlopig nog maar even tegen mezelf: ‘Maak je niet druk, alles komt altijd goed!’ ik doe het samen met haar!

About ursula67

Iets over mij! Schrijven, schrijven ik wil alles vastleggen en het lukt mij niet eens meer nu om alles wat ik wil schrijven op te schrijven er gebeurd zoveel met mij. Ik doe mijn best! Over mij 1967.......lang geleden Zal ik maar bij het begin beginnen waren er eens 2 verliefde mensen, net getrouwd en samen op vakantie in Italië met de tent, LOVE, IS IN THE AIR...tja, wat wil je de zon, zee en prachtige omgeving zorgde voor hen voor de gezelligheid en zij werden verrast. Gewenst dat was ik zeker, al was dit nog niet de planning,,,Tadaaaaaaaaaaaa, zij konden mij na 9 maanden ontvangen in hun appartement in Kruiken zeikers stad. Hoera een MEISJE en 2 dagen later waren zij 1 jaar getrouwd!! Ursula 1967

2 responses »

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s