Daily Archives: September 21, 2019

Mijn visie over ziekte door disbalans, blokkades & overtuigingen

Standard

Ziek worden gebeurt niet zomaar, dat geloof ik niet. Naar mijn ervaring merk ik dat dit onder andere te maken heeft met disbalans in het lichaam, (emotionele) blokkades en beperkende overtuigingen. Ik zie het als een manier van het lichaam om te laten weten dat je uit balans bent, dat je dingen beter anders kunt aanpakken. Hoe spannend ik het ook vind; ik deel graag mijn persoonlijke verhaal en visie met je om het allemaal wat duidelijker uit te leggen.

Mijn visie over ziekte door disbalans, blokkades & overtuigingen

Ik heb niet de meest makkelijke jeugd gehad. Sowieso ben ik altijd al een heel gevoelig persoon geweest (ik pik emoties en gevoelens snel op, en als dingen me raken, zal ik het niet snel vergeten). Eén van de dingen die invloed heeft gehad op mijn jeugd is het feit dat mijn ouders de zorg hadden om mijn zieke zusje en mijn moeder daarna reuma artritis kreeg.

Mijn moeder had daardoor genoeg aan zichzelf, ik ging de zorg-rol van mijn moeder overnemen om haar te helpen en heb mezelf vaak op de achtergrond gezet. Mede hierdoor, maar ook door bijv. uitspraken van anderen, zijn verschillende gedragingen ontstaan, zoals:

  • Anderen boven mezelf verkiezen;
  • Niet praten over mijn problemen;
  • Mega groot verantwoordelijkheidsgevoel;
  • Niet op (durven) komen voor mezelf;
  • Emoties opkroppen en voor me houden;
  • ‘Please’ gedrag;
  • Controledrang en perfectionisme.

Uiteindelijk raakte ikzelf in een depressie op 12 jarige leeftijd waar ik zo’n 5 jaar in ben blijven hangen. Tussendoor, toen ik 16 was, begonnen de pijnklachten. Maar mezelf en mijn gedragingen aanpassen deed ik niet. Hoe goed ik uiteindelijk ook heb leren leven met mijn lichamelijke klachten, mijn gedragingen en patronen bleven hetzelfde.

Ik nam veel op mijn bordje om anderen te ontlasten, bleef hangen in perfectionisme en behoefte aan controle, ik gaf geen grenzen aan en zei vaker ‘ja’ tegen anderen dan ‘nee’. Want mensen afwijzen of teleurstellen vond ik best lastig.

Daarnaast voelde ik me altijd voor van alles en nog wat verantwoordelijk waardoor ik vaak taken overnam van anderen terwijl ik daar eigenlijk de energie niet voor had. Het gevolg? Ik kwam in een burn-out toen ik 44 was. Wat een roofbouw heb ik op mijn lichaam gepleegd.

Die burn-out heeft me aan het denken gezet

Pas toen ik volledig was ingestort, realiseerde ik me dat ik misschien eens aan mezelf moest gaan werken. Het was nu of nooit! Mijn burn-out was het moment dat ik pas echt naar mezelf ben gaan kijken en ben gaan uitzoeken waarom dit alles op mijn pad kwam. Wat ik realiseerde is dat ik dingen moest gaan aanpassen omdat ik mezelf keihard in de weg stond. Ik ben gaan revalideren, leren leven met mijn pijn en vermoeidheid en daarbij in therapie gegaan ook bij een energetisch/spritueel coach, wat het begin is geweest van een reis waar ik nog steeds mee bezig ben. Mijn leven léven!

Mijn lichaam heeft me dus al 3 keer laten weten dat het tijd is voor verandering. Dat de manier zoals ik leef niet helpend is voor mijzelf waardoor het lichaam uiteindelijk grenzen is gaan aangeven zodat ik wel móést veranderen. Echter heb ik op de eerste twee signalen niet gereageerd dus was een burn-out nodig om me tot inzicht te laten komen, om te leren zien dat het tijd is om goed voor mezelf te gaan zorgen en mezelf op de eerste plaats te zetten.

Kindpijn, overlevingsstrategieën en je systeem

Waar het op neer komt is dat er veel blokkades in mijn lichaam zitten; stukken emotionele pijn die nooit verwerkt zijn maar ook gedragingen en overtuigingen die ik ontwikkeld heb als kind maar die me nu niet meer dienen. Dit wordt ook wel kindpijn genoemd. Waar het op neer komt is het volgende:

“Als kind maak je allerlei dingen mee waar je op je eigen manier op reageert. Ook ontwikkel je overlevingsstrategieën om jezelf staande te houden in een wereld waar jij je nog maar moeilijk goed kunt uitdrukken. Deze strategieën blijven we toepassen en zitten in ons systeem – ook wanneer we volwassen zijn. Echter kan het dan juist belemmerend zijn en averechts werken. De pijn die we als kind hebben meegemaakt en de manier hoe we daarop reageren wordt kindpijn genoemd.”

Doordat ik als kind een lastige start heb gehad heb ik veel overlevingsstrategieën ontwikkeld die me later juist blokkeerde. Dit werd me al duidelijk toen ik een depressie had, werd nóg meer duidelijk toen ik de diagnose fibromyalgie kreeg en mijn burn-out was een laatste signaal van mijn lichaam dat het tijd was voor verandering.

3 Jaren kei hard aan mijzelf gewerkt met onder andere OLK- therapie. Bloed, zweet en vele tranen heeft het mij gekost en nadien ben ik gaan kijken hoe iedereen om mij heen met situaties omgaat en van daaruit leren om het mijzelf eigen te maken. De angst verdween net als de verlatingsangst, ik leerde mijn grenzen aan te geven en pleasure vooral mijzelf en mijn gezin.

Accepteren overwonnen. Dat ik nog heel veel wél kan en de juiste balans handhaven in mijn dagelijkse dingen en vooral volop genieten van mijn leven hier in het nú en nooit meer terug naar wat ooit wás.