Monthly Archives: August 2019

Wat deed ik toen ik mij niet gezien of gehoord voelde?

Standard

Een van de oorzaken of redenen waardoor het gedoe met mijzelf of in relaties ontstond is dat ik mijzelf niet gezien of niet gehoord voelde. Ik heb er lang last van gehad en soms steekt het nog wel eens de kop op. Soms schiet ik ineens in een soort ‘kramp’. In een oud patroon, waarin ik weer een klein meisje ben en ik niet krijg waar ik wel behoefte aan heb. En volautomatisch reageer ik als dat kleine meisje dat haar zin niet krijgt. Verongelijkt, geïrriteerd, verdrietig en soms boos, enzovoorts.

Anders dan ik misschien denk

Nu maken we allemaal in ons leven wel situaties mee waarin we ons niet gehoord of niet gezien voelen. Misschien denk je nu: Nou ik ken wel mensen die heel goed voor zichzelf zorgen en die er wel voor zorgen dat ze gehoord worden. Neem dan maar van mij aan, dat juist ook daaronder datzelfde patroon zit. Ook die ander voelt zich niet gezien en/of niet gehoord. Alleen is de aangeleerde reactie op het gevoel een andere dan die van jou.

Vechten, vluchten of bevriezen

We hebben in alle situaties die ons niet aanstaan en die ons raken drie manieren van reageren. Of we gaan vechten, of we vluchten of we ‘bevriezen’ (stokstijf blijven staan). Dit zijn drie overlevingsmechanismen van ons brein. Het zijn ook geen rustig overdachte en weloverwogen reacties, maar het is een volautomatisch patroon. Die reactie is een al jong aangeleerde reactie en in vergelijkbare situaties reageer je gelijk. Dat doe je omdat je hersens nu eenmaal associatief werken en op zoek gaan naar eerdere gebeurtenissen en ze vergelijken hoe je daar reageerde. Die reactie herhaal je en dat proces vindt meestal volkomen onbewust plaats.

Ander verwerkingsmechanisme

Dat betekent dat iemand die de behoefte heeft om gezien te worden en die niet krijgt wat hij of zij wil en die aangeleerd heeft om te vechten, anders zal reageren dan iemand die geleerd heeft om te vluchten. Het lijkt dan dat degene die vecht beter voor zichzelf zorgt. Op een bepaalde manier zou dat ook zo kunnen zijn, maar het onderliggende patroon en de onderliggende behoefte van het kleine kind in jezelf wordt niet gezien. En daar wordt ook niet aan tegemoet gekomen. Wees je er daarom maar bewust van dat de volgende keer als je ziet dat iemand heel nadrukkelijk en misschien zelfs een beetje agressief voor zichzelf zorgt ook last heeft van dit patroon. Alleen is zijn of haar verwerkingsmechanisme anders.

Er tussenin

Zelf zat ik er wat tussenin. In de ene situatie kon ik soms nogal overreageren en in andere situaties ging ik de confrontatie liever uit de weg. Dat kan dus ook nog. Dat je afhankelijk van de situatie anders reageert. Mijn reactie is dan niet altijd in elke situatie gelijk. Wat natuurlijk voor de omgeving wel weer heel onvoorspelbaar is.

Niet effectief

Zowel overreageren als het uit de weg gaan zijn beide niet de meest effectieve manieren om met mijzelf en de situatie om te gaan. Ze zorgen er uiteindelijk ook niet voor dat ik echt gezien of gehoord word. In het ene geval lijkt het er misschien op dat ik goed voor mijzelf zorg, maar door deze manier van reageren stoot ik op de lange termijn mensen van mij af. Als ik de confrontatie met mijn gevoel uit de weg ga zorg ik natuurlijk ook niet goed voor mijzelf. Meestal heb ik dan ook allerlei ‘slachtoffer’ gedachten: Waarom doen zij nu niet….. Waarom moet ik nou altijd…. Oftewel: ik plaats het ‘probleem’ buiten mijzelf. Het zijn de anderen die moeten veranderen, maar ik niet. Want ik doe al zoveel. En ik geef en doe al zoveel voor hun. Waarom zien zij dat nou niet….

Iedereen is anders

Het zijn wel heel begrijpelijke en normale reacties, maar ze zijn niet effectief. Een valkuil waar ik in stap is dat ik er vanuit ga dat de ander net zo is en denkt als ik. En dat is niet zo. Ik ben geworden wie ik ben, enerzijds door mijn aanleg en anderzijds door de ervaringen en de betekenissen die ik aan die ervaringen heb gegeven. We hebben daarin allemaal een verschillende aanleg en achtergrond en ook allemaal andere dingen meegemaakt. Daarom ook zijn er geen twee mensen 100% hetzelfde. Zelfs eeneiige tweelingen niet. Hun aanleg is misschien identiek, maar ze worden verschillend behandeld en maken toch ook verschillende dingen mee en groeien daardoor toch verschillend op.

Hoe dan wel?

Hoe kan ik wel goed voor mijzelf en voor de ander zorgen als ik de behoefte heb om gezien en gehoord te worden? Want gezien en gehoord worden is een heel normale en veel voorkomende basisbehoefte van mensen, net als bijvoorbeeld de behoefte aan verbinding, veiligheid en variatie.

Trigger

Als ik goed voor mijzelf en mijn behoefte wil zorgen is het belangrijk dat ik mij bewust ben of word of ik gezien en gehoord word, en een ‘dingetje’ of een ‘trigger’ heb. Dat ik mij realiseer dat er onder het probleem in de werkelijkheid nu, misschien nog een ander ouder ‘probleem’ schuilt. Werd ik vroeger misschien ook niet gezien of gehoord? Moest ik altijd schreeuwen om aandacht? Nee, hoor ik besloot om mij aan te passen, omdat mijn ouders het al zo moeilijk hadden en met mijn zusje. En besloot ik daarom dat ik maar beter mij aan kon passen om mijzelf niet te laten zien, horen of gelden. Wat het ook is, het is belangrijk dat ik mij daar bewust van ben. Wat maakt dat ik mij zo verdrietig, boos of geïrriteerd voel omdat zij mij even niet zien of horen, deden ze er maar naar informeren. Daar ligt mijn ‘echte probleem’. Maar dat, dit zo belangrijk is? Zonder dat ik er bewust van ben kan ik het niet veranderen. Ieder veranderingsproces vraagt allereerst om bewustwording van wat niet gaat zoals ik graag wil dat het gaat.
Als ik mij bewust ben geworden dat ik een trigger heb om niet gezien of gehoord te worden dan kan ik het volgende doen: Het is belangrijk dat ik met mijn aandacht naar het onderliggende pijnlijke kindgevoel ga. En dat ik bereid ben om te voelen en te ervaren wat gevoeld en ervaren moet worden. Wanneer ik dat doe, dan kan ik gemakkelijker een passende reactie vinden en verzet ik mij niet langer meer tegen wat ik voel. Herken het en laat het er zijn. Gewoon heel even, een kwartiertje of zo voelen wat ik voel en wat gevoeld wil worden. Vraag dan ook aan het kind in mij wat het nodig heeft van mij. En geef het aan haar. Mijn ouders gaan dat nooit meer voor mij doen. Ik ben daar nu als de volwassen variant, nu zelf verantwoordelijk voor.

Ik wil dat gevoel niet…

Vaak hebben we aangeleerd om het vervelende gevoel dat we ooit als kind hebben ervaren niet te willen voelen. We zetten er weerstand op en in feite luister je dan zelf als de volwassen jij niet naar jezelf en het kind in jezelf. Dat wat mijn ouders of andere opvoeders vroeger bij mij deden doe ik nu bij mijzelf… En daar wordt het niet beter van. Integendeel. De pijn van dat kindstuk in mijzelf, die oude pijn ligt opgeslagen in iedere cel van mijn lichaam. En mijn lichaam reageert onmiddellijk in vergelijkbare situaties. Of ik dat nu leuk vind of niet. Het ontkennen en er weerstand op inbrengen, maakt het alleen maar vervelender.

Voel gewoon wat je voelt

Ik zal ontdekken dat door mijzelf toe te staan te voelen wat gevoeld wil worden er steeds meer van de lading af gaat. De intensiteit neemt af en de frequentie van het gevoel neemt af. Waardoor ik langzamerhand steeds minder gevoelig word voor deze situaties in de buitenwereld. Het wordt dan ook steeds gemakkelijker om beter voor mijzelf te gaan zorgen. Want als ik leer kijken naar mijzelf en het kind in mijzelf door de ogen van een volwassene dan weet ik dat ik niet meer alleen dat kind ben. Ik ben nu ook een volwassene die zelf mag en kan bepalen of en zo ja, hoe ik mijn behoefte in vul. Ik ben daarin minder afhankelijk van mijn opvoeders. Destijds was ik voor mijn veiligheid en overleven afhankelijk van mijn ouders en was het misschien te onveilig voor mij om mijn ruimte in te nemen. Nu bepaal ik zelf wat ik wil dat er in mijn leven gaat. Mocht er nog wel grote afhankelijkheid van mijn ouders zijn, dan wordt het zaak die eens onder de loep te nemen en in mijn volwassenheid te gaan staan.

Zo binnen zó buiten

Wat ik mij misschien niet voldoende bewust ben is dat onderliggend het nu gaat over dat ik niet naar mijzelf luister. Ik gedraag mij nog steeds als die vijf jarige (of hoe oud ik ook maar was toen het patroon ontstond), en verwacht dat papa en mama mij alsnog gaan geven wat ik nodig heb. Maar dat gaat niet gebeuren. Ik zal zelf de verantwoordelijkheid moeten nemen voor mijn gevoelens en behoeften. Daarom ook is de vraag: Wat is de boodschap van het gevoel? Mij niet gezien of gehoord voelen betekent vrijwel altijd dat ik op een bepaald punt in mijzelf en mijn leven niet goed voor mijzelf zorg. Met de vinger naar de buitenwereld wijzen gaat dat niet oplossen. Goed voor mijzelf leren zorgen wel.

Benoem je gevoel

En wil ik dan toch in die buitenwereld mijn punt maken, benoem dan gewoon mijn gevoel. Zeg tegen de ander dat ik mij boos of verdrietig voel. Dat het voor mij belangrijk is dat hij of zij nu even naar mij luistert. In plaats van weg te lopen of de ander te overladen met allerlei niet ter zake doende oordelen, waardoor ik toch niet krijg waar ik behoefte aan heb.

Dat werd puzzelen

Standard

Om een puzzel op lossen, is het van belang zoveel mogelijk stukjes van die puzzel binnen handbereik te hebben. Ontbreekt er een stukje, dan zou je kunnen improviseren, maar ontbreken er meer, dan bestaat de kans dat het eindresultaat niet is wat ik ervan had verwacht. [Ik neem vrijwillig deel aan de Zomerspelen in Dongen en neem er zelfs vakantie voor op. De 59e Zomerspelen en samen met 3 andere smeermoeders verzorgen wij als team de lunch voor de leiding en toneelgroep van groep7/8. Wil je meer lezen hierover neem een kijkje op https://www.dongensejeugdraad.nl/%5D
Verder met puzzelen. Mijn onzichtbaar ziek zijn is altijd aanwezig. Hierdoor moet ik een keuze maken die zó tegen mijn gevoel in gaat. De puzzel vraagt om een stukje te leggen, waarvoor ik tijdelijk wel eerst nog een stapje terug moet doen en die stap kan ik nu juist even niet aan. Want de vermoeidheid overheerst mijn doen en laten momenteel behoorlijk. Zoveel zelfs, dat ik besloten heb voorlopig even elke inspanning te vermijden. Ik moet naar mijn lichaam luisteren en zal de afsluiting van de zomerspelen in de bergen moeten missen. Confronterend, maar misschien wel de enige manier om dat belangrijke puzzelstukje weer terug te vinden: de kracht om een terugval op te vangen, zodat ik daarna dat allerbelangrijkste stukje, die van kwaliteit van leven, ook weer op z’n plek kan leggen.
Naast praktische oplossingen, waarbij mijn hubby ook mijn planner in mijnleven en onzichtbaar ziek zijn is en mij zegt: “Eerst wat eten, Urs dan naar bed en ik roep jóu om 19u” De kans dat ik daadwerkelijk te moe ben is namelijk zo groot, weet ik uit ervaring. En dat was het, hubby roept mij om 19u en ik voel dat het niets wordt, Jammergenoeg. Ik heb in de jaren dat gemis kunnen overwinnen en mijn rust weet ik te pakken, nu komt er misschien ruimte voor een kleine terugval ipv wekenlang last. Dan kan ik toch nog dat belangrijke stukje leggen, waarmee ik de verbinding maak met de rest van de puzzel. Ondertussen wordt er gezocht naar andere stukjes van de puzzel, waarmee mijn afsluiting en deze puzzel compleet kan worden gemaakt. En die was er, dat filmpje stond vrij snel online en liggend op de bank neem ik mijn mobiel in de hand en kijk ik naar de afsluiting van Zomerspelen 2019. Nu is dat hele belangrijke, ontbrekende puzzelstukje goed passend gemaakt.