Daily Archives: July 29, 2019

Dagen lange hitte

Standard
*Merel Morre;
Attentie. Er is ‘n hittegolf gesignaleerd. Haal niet in, blijf in je hangmat liggen en hou het hoofd koel.
Daar waar Nederland in de ban is van de hittegolf heeft mijn lijf last van een andere golf. Ik doe het erg goed op warmte. Beter dan op kou in ieder geval, maar dit jaar gaat deze vlieger blijkbaar niet op.
De eerste warme dagen voelde ik mij prima. Minder pijn, meer energie. Tot er anderhalve dag geleden ofzo vocht in de lucht kwam. Ik realiseerde me niet eens dat dat het was, maar toen het weer en de luchtvochtigheid ter sprake kwam viel bij mij het kwartje. Ik kan er slecht tegen, ik heb het liefst droge warmte, mijn gewrichten ook. Hoge luchtvochtigheid leidt tot meer pijn en slechte nachten. Dit gecombineerd met een voor mij druk programma is de jackpot.
‘Doe dan ook niks muts’, ik hoor het je denken. Waarom al die drukte als je best weet dat je gewoon lekker in de tuin moet blijven liggen. Boekje erbij, flesje water, genietend van het weer…
Tja, dat hoofd hè, het zit me weer danig in de weg. Er spelen een aantal dingen. Naast mijn werk gewoon de leuke dingen doen en meestal in mijn eentje. De meeste mensen denken bij eenzaamheid aan oudere mensen, niet aan deze goedlachse vrouw. Toch is ook dit positieve mens regelmatig eenzaam, nu niet masaal bij mij aan komen kloppen, dat trek ik niet. Ik ben te moe….
Op eenzaamheid lijkt een taboe te rusten. Eenzaamheid lijkt sneu, maar het is voor veel chronisch zieken een realiteit. Een realiteit waar je, vind ik, open over mag zijn. Ik neem mensen (meestal) niets kwalijk, maar mijn leven is zo anders dan dat van de meeste anderen. Waarom zouden we dit moeten verzwijgen? Waarom ben je ‘sneu’ als je gezelschap mist? Ik ben niet zielig, maar ja, soms wel eenzaam, omdat ik moet dóór mijn lijf rust te geven. Reden genoeg om ook dit onderwerp niet te schuwen.
Ik moet de dingen doen die moeten, zoals werken, afspraken nakomen. Hoe leuk ik het ook vind, het kost me bakken energie in die hitte en de boete volgt altijd. Zo ook nu, mijn lijf schreeuwt en ik schreeuw terug. Vanuit mijn tenen gil ik dat het me nu even met rust moet laten, maar mijn lijf is net zo standvastig als mijn kop en luistert dus niet. Ik probeer er, zoals altijd, het beste van te maken. Ik probeer zoveel mogelijk rust in te plannen tussen de dingen die ik moet (eh wil) doen.
Ook lig ik braaf op de avond op de bank terwijl wij tv kijken (al heb ik daar een bloedhekel aan) de warmte kan niet weg naast mijn opvliegers en toch doe ik mijn best dankbaarheid te laten overheersen. Ik ben namelijk ontzettend dankbaar voor zijn begrip en het is goed dat ik mij daar bewust van ben. Geluk zit in de kleine dingen, een golf van geluk overstijgt mijn pijn.
Golven van geluk, afgewisseld met golven van pijn. In mijn oren klinkt het ruisen van de zee (al ruist die nu wel heel overheersend), ik sluit mijn ogen en waan mij daar. Ik pas me aan, laat het maar over mij heenkomen. Ook deze golf gaat voorbij…
*Merel morre;
hoe de zee
toch steeds
het strand
weer kust
en kust
en kust