Monthly Archives: April 2019

Je zult nú jong zijn

Standard
Steeds meer jongeren lopen tegen een burn-out aan, ik weet óók hoe dat voelt en het verbaast mij eigenlijk niets. Je zult in deze tijd maar jong zijn. The sky is the limit, geluk is maakbaar en als je niet succesvol bent, doe je niet goed genoeg je best. Een blik op Instagram en je wordt overspoeld met plaatjes van perfecte levens.

Tegenwoordig moet je studeren, neem dan maar op de basisschool bijlessen, want zonder studie ‘kom je er niet.’ De eisen zijn belachelijk hoog en voor de simpelste baantjes worden nog om een HBO-diploma gevraagd.
Toen ik 16 was, waren er leeftijdgenoten die school voor gezien hielden en van baantje naar baantje hopten sommige zelfs zwanger – en zo ziels gelukkig werden en goed terecht kwamen. Bovendien moet je behalve slim ook nog mooi, hip en onderscheidend zijn.
Hoe je dat doet, leer je via talloze blogs en vlogs. En lukt het je niet? Eigen schuld. En néé, dan tel je dus niet meer mee. Ik heb het te doen met deze jonge generatie waarin je 24-uur online moet zijn om maar niks te hoeven missen. FOMO, ofwel the Fear Of Missing Out! Ga er maar aanstaan.
En néé in mijn tijd hadden we géén dino’s als huisdier wel de Flinstones op tv. Wij speelden buiten tot de lantaarnpalen licht gaven, de touwtjes nog uit de brievenbus konden blijven hangen om de voordeur te openen. Thuis was er rust en geen mobiel. Wij hadden, een tv, radio en een huistelefoon, die je niet zomaar mocht gebruiken, want: ‘weet je wel wat dat kost?’ zei mijn moeder.
Of de jongeren ongelukkiger zijn dan dat wij waren, dat weet ik niet. Ik weet wel als ik dat moest doen in mijn tienerjaren wat nu van hen wordt verwacht dan had je mij ergens kunnen opvegen. Tijden veranderen…het was wél een stuk relaxter in mijn tijd, de mooiste tijd.
Met dank aan Gonnie

Margriet 16 en een klein beetje van mijzelf, Ursula

Nostalgie

Standard

Herkenning en verlangen naar vroeger. Weg zwijmelen bij jeugdherinneringen en terug denken aan ‘die goede, oude tijd’. We doen het allemaal van tijd tot tijd. Ik doe het zelf ook maar al te graag. Een feest van herkenning.

Heerlijk toch?

Echt jarig zijn en van ieder een cadeau krijgen..dat verwachte ik niet. Net als vroeger, toen was het een klein cadeautje van degene die ik mocht uitgenodigen op mijn kinderfeestje en ze staan zó leuk bij elkaar op tafel.

Zo denk ik terug aan de tijd dat ik jong ouder was en ik zelf druk bezig was mijn leven op te bouwen met hem waar ik oud mee wil worden. De jaren ’90 van de vorige eeuw was met onze kids. Hun tafel met cadeaus tijdens hun verjaardagen, het leek wel Sinterklaas.

Maar ook denk ik terug aan mijn eigen jeugd en puberteit. En filter daar steeds meer het goede uit. De jaren ’60 waarin mijn ouders trouwden en ik geboren ben door het bekijken van mijn babyfoto’s zie ik dat ik een puppy kreeg bij mijn derde verjaardag, mooiste cadeau ever, de jaren ’70 waarin ik naar school ging en een zusje kreeg, bijzonder en in de jaren ’80 die heeft mij en onze generatie gevormd.

De meeste mensen kijken met plezier terug op vroeger. Het bekende gevoel van nostalgie. Voor mij begon het leren leven toen pas echt! Nostalgie uit #mijnleven samen met mijn lief…van ’85 tot heden het mooiste cadeau is de onvoorwaardelijke liefde ❤

Lieve brief #onzichtbaarziek

Standard

Lieve zieke, heb je lichaam lief en koester het.

Tekst Susan Smit

Lieve zieke, heb je lichaam lief en koester het

Je zou liever gezond zijn, en bent jouw ziekte misschien gaan zien als onderdeel van jouw identiteit. Maar je bent meer dan jouw ziekte, of beperking.

Lieve zieke,

Je bent veel meer dan je ziekte, het is niet wat jou bepaalt, ook al voelt het soms of anderen dat wel zo zien. Dat besef ik en toch schrijf ik je in deze brief aan als ‘zieke’. Over dát aspect van je leven zou ik het namelijk met je willen hebben.

Misschien weet je niet beter dan dat je de ziekte, beperking of aandoening hebt die je hebt, of misschien ben je later in je leven ziek geworden. Misschien heb je er af en toe last van of beperkt het je hele leven, misschien ben je achttien of tachtig jaar oud. Hoe dan ook, er zullen dingen zijn die je gemeen hebt met iedereen die langere tijd of zelfs chronisch ziek is.

Je hebt jezelf in een moment van wanhoop vast eens de vraag gesteld ‘waarom overkomt mij dit?’ of ‘Waar heb ik dit aan verdiend?’ Je hoort over helden die een ziekte (misschien wel precies de ziekte die jij hebt) hebben ‘overwonnen’ door hard te vechten. Of – dat klinkt ‘spiritueler’ en daardoor subtieler – je hoort mensen beweren dat je lichaam jou met deze ziekte iets wil vertellen, maar dat je kennelijk niet luistert omdat je nog steeds ziek bent. Het komt allemaal voort uit een moralistische opvatting over ziekte, met schuld en boete. En daar moeten we van af, vind je ook niet?

Health is a choice,’ zei zelfs Oprah Winfrey laatst in een filmpje waarin ze liet zien hoe ze tegenwoordig eet en beweegt. Elke dag gaan sporten en die slagroompunt laten staan zijn inderdaad keuzes, maar gezondheid is dat niet. Gezond zijn is geen keuze, het is een privilege waar wij zelf niet zoveel mee te maken hebben. Het is een zegen die zo lang duurt als ze duurt. En geen dag langer.

Schaamte en zelfveroordeling kunnen je kwellen, lieve zieke, zeker als er geen duidelijke verklaring is voor hoe je je voelt of als het niet voor iedereen zichtbaar is wat eraan scheelt. Je zult over je eigen grenzen zijn gegaan, daarvoor een hoge prijs van pijn en uitputting hebben moeten betalen, om maar ‘gezond’ te zijn of lijken. Een tegenovergestelde houding is slachtofferschap, die je kan doen verkrampen en gevangen houden. Beide reacties op een ziekte beperken je in het vinden van een rustigere manier om met deze situatie om te gaan.

De waarde van lichamelijke genezing wil ik op geen enkele manier ontkennen, de vechtlust en volharding om te revalideren of je aan een behandelschema te houden ook niet. Maar wat ik zou willen zeggen, lieve zieke, is dat er nog iets belangrijks naast staat: het innerlijke proces van het toelaten van de realiteit zoals die nu (nog) is. De ogenschijnlijk onacceptabele dingen die je toch moet gaan accepteren. Het volledig aanvaarden van de situatie zoals hij nu is – dat is misschien wel de grootste strijd die je kunt leveren en de grootste overwinning die je kunt behalen.

Misschien kan je leven niet pas weer verder gaan als je beter bent. Misschien is dit nu al het leven dat het verdient ten volle geleefd te worden en is dít het lichaam, inclusief de ziekte die het teistert, dat het verdient om ten volle gekoesterd en bemind te worden.

Jaren geleden ontmoette ik een prachtige, inspirerende vrouw die zich verzette tegen het idee dat een ziekte altijd iets is dat gefixt moet worden: schrijfster Annemarie Postma. Ze kreeg op haar elfde een dwarslaesie. Jarenlang heeft ze geprobeerd weer te leren lopen, tot ze ondervond dat werkelijk beter worden niet lag in het veranderen van de situatie, maar in het accepteren ervan. Ze gelooft dat haar lichaam perfect is uitgerust om de taken van haar ziel te volbrengen. ‘Beter worden?’ vroeg ze. ‘Beter dan wíe? Beter dan wát? Beter dan wannéér?’

Wat een kracht wordt er van je gevraagd, lieve zieke, elke dag weer. Mijn hart gaat naar je uit en mijn hoed neem ik voor je af. Wat levert je lieve lichaam een voortdurende strijd. Straf haar niet, wees niet boos op haar, maar bejegen haar liefdevol. Reis met haar af naar een plek voorbij goed en fout, voorbij gezond en ziek, voorbij volmaakt en onvolmaakt. Daar, voorbij de strijd, is genade te vinden.

Met de grootste achting voor de manier waarop je met jouw situatie omgaat,

Susan Smit