Daily Archives: February 21, 2019

Er middenin zitten

Standard

Ik zie vaak bij lotgenoten de vraag: “wat als je je in het midden bevindt tussen
chronisch ziek zijn en ‘gezond’ zijn? Ik zet gezond tussen aanhalingstekens omdat ik dat moeilijk te bepalen vind. Ik vind mijzelf bijvoorbeeld niet ziek. Ik ben beperkt, en verder vind ik mijzelf ‘niet’ gezond, omdat ik chronisch ziek ben, maf toch eigenlijk.

Een buitenstaander weet en ziet niet wat ik allemáál mankeer. Maar goed, wat als je dus wel chronisch ziek bent, en nog goed of gedeeltelijk kunt functioneren? Dat je op de wip zit, soms zit je aan de onderkant, zó laag; wil het allemaal niet, moet je je ziek melden, afspraken afzeggen. En soms zit je aan de bovenkant, zó hoog; zit het mee en voel je, je best ok. Mensen vinden dit moeilijk te begrijpen. Dat het soms eigenlijk best goed gaat. Dan verwachten ze dat dat altijd zo is, maar het tegendeel is waar. Ik oog gezond, maar kan geen 40u werken en daarnaast nog van alles doen.

Chronisch ziek zijn kent pieken en dalen, verschillende gradaties. Eigenlijk komt veel neer op de verwachting die mensen van je hebben. Ze verwachten dat het goed gaat, of juist niet. Ze kunnen weinig met het onzekere en dat is juist de factor die ons leven als chronisch zieke beheerst. Het gaat goed tot het niet goed gaat en daar is vaak geen peil op te trekken. Het is lastig om toe te geven aan die laatste momenten. Je wilt geen aansteller lijken (let wel, weer die veroordeling vanuit de maatschappij), maar eigenlijk moet je toegeven aan je gevoel. Je moet je grenzen bewaken om erger te voorkomen.

Ik heb ‘geluk’ en heb veel geleerd dat ik in ballans ben en hoef me niet langer druk te maken over de boze buitenwereld. Beter gemeld en kijk nu naar dat wat mogelijk en haalbaar is. Ik ben ‘chronisch ziek’ om veroordeeld te zijn tot mijn eigen stekkie, buiten zicht van de rest van de samenleving. Mijn hoofd daarentegen kan zich nog bijzonder veroordelend opstellen ten opzichte van mijn ‘chronisch ziek’ zijn, omdat de boze buitenwereld genesteld in mijn brein zit.

Hoe ga je om met deze lastige ‘twee strijd’? De mensen die gevangen zitten tussen chronisch ziek zijn en toch nog functioneren? Te gezond om ‘ziek’ te zijn, maar te ziek om ‘gezond’ te zijn. Ik denk dat de oplossing deels zit in onze opvoeding. Er wordt van ons verwacht dat we ‘sterk’ zijn en het eerst maar eens moeten proberen. Dat we doorzetten, niet opgeven. Toegeven aan onze ‘kwaaltjes’ zien we als zwakte, terwijl voor chronisch zieken toegeven aan dat moment dat het niet meer gaat, juist héél sterk is!

Het is voor chronisch zieken veel lastiger toe te geven dat het even niet gaat. Wij veroordelen onszelf, al voor de maatschappij dit doet. Omdat we bang zijn voor het oordeel, maar ook omdat we niet willen toegeven aan het feit dat ons gewicht de wip omlaag drukt. We willen licht als een veertje zijn, maar de zwaarte van onze aandoening duwt ons steeds terug naar dat laagste niveau.

“Hoe kun jij nu zorgen dat de wip niet laag en ook niet méér zó hoog staat?”

Ik geef geen antwoord op hoe om te gaan met deze situatie. Ik heb er 4 jaren mee geworsteld, geprobeerd mijn weg hierin te vinden. In dit opzicht ben ik door diepe dalen gegaan en heb ik een hoge berg beklommen. Deze beklimming was dan zonder de ballast uit mijn verleden, want zorg dat ook jij jouw ballast een plekje geeft in deze speeltuin. Zoek hierbij hulp je kunt het niet alleen.

Ik heb de balans gevonden en daarmee is het beste advies dat ik kan geven dat je zo vroeg mogelijk leert je eigen grens te bewaken. Een ander doet dát echt niet voor je. Nee zeggen, afspraken verzetten, er is geen ontkomen aan. Doe wat goed voor jou is en spreek dit uit.

Het zou mooi zijn als de maatschappij zou leren dat je niet voor de lol op deze wip bent gaan zitten. Dat er ook gradaties bestaan in chronisch zien zijn. Dat chronisch ziek zijn betekent dat je levenslang op de wip zit. En we moeten zelf leren dat we onszelf niet langer veroordelen. We doen wat we kunnen met de mogelijkheden die ons gegeven zijn.