Daily Archives: September 12, 2018

Één maand pijn

Standard

September is ‘pijn maand’, aandacht voor pijn dus. Ik leef met pijn, 24/7, altijd. Mensen hebben soms moeite dat te geloven. Het zal best meevallen, hoe kun jij altijd blijven lachen als het dan zo erg is?

Het antwoord daarop is eigenlijk niet zo heel ingewikkeld, als ik mijn leven zou laten leiden door mijn pijn werd ‘mijn leven’ lijden. Dat was ooit en dat wil ik nooit meer, het hoort bij mij en ik leef naar mogelijkheden. Ik heb besloten dat ik liever geen medicijn junk ben, ik ga voor kwaliteit van leven met mijn beperking en mijn grenzen. Ik weet dat medicijnen die men slikt niet goed voor je kunnen zijn, en als men ze niet neemt zij zichzelf veroordelen tot een leven waarin men niets kan door pijn. Dat weiger ik, ik ga dus soms over de grens, maar ik leef. Ik ben actief en neem mijn rust voor herstel en vóór de juiste balans.

Ik ben nog geen ervaringsdeskundige op het gebied van pijn, heb het al wel in alle soorten en maten, weet het verschil tussen onschuldige spierpijn, brandende ontstekingspijn, de messteken van de zenuwpijn of de prikkende neuropathie. Kleine ontstekingen in de pezen, zenuwpijn in de armen, benen en voeten, overbelasting in gewrichten en spieren, buikpijn door verstopping en blokkades, pijn in de blaas, pijn in mijn gezicht. Het is in ‘mijnleven en onzichtbaar ziek zijn,’ allemaal niet vreemd. ‘Waar doet het pijn?’, ‘overal, zelfs in mijn grote teen’. Nee, geen overdreven antwoord, de harde realiteit.

Seretide is mijn held, zonder verlies ik de zin in leven en kom ik de dag niet door. Het is een smal richeltje waar ik dan op balanceer; teveel rotzooi gaf mij de sufheid veranderde mij in een wandelende zombie. Ik ben heel temperatuur gevoelig. Had met de hittegolf GEEN pijn ervaren, wat was dat een heerlijkheid/geluk. Weer zo’n grensgeval, alles draait om de grens, ook de pijngrens dus.

Ik leef met pijn, ik beleef de pijn, de pijn hoort bij mij. Gek genoeg kon ik mij een leven zonder pijn dus maar kort voorstellen. De meeste lotgenoten kunnen het zich niet eens voorstellen, dat er geen moment zonder is. Toch is het zo, er is altijd wel een onderdeel dat me irriteert, variërend van mild tot behoorlijk. Dat is ook zoiets trouwens, als je mij vraagt hoeveel pijn iets doet zal ik zelden hoger geven dan een 6 op een schaal tussen 0 en 10, het kan namelijk altijd erger en hoe moet ik die dan weergeven? Met een 12? Ik hou altijd een ruime marge. Ben altijd al véél te lief/te hard voor mijzelf geweest en zal dat ook blijven.

Momenteel doe ik veel, te veel. Dit zorgt voor extra pijn, mijn gehele onderstel, armen en onderrug werken me letterlijk op mijn zenuwen en van de pijn in mijn heupen krijg ik het op de heupen. De spieren….. Ik ben best flexibel en zo stijf als een plank. In beweging komen kost tijd, het is weer een uitdaging dat lijf van mij. Het zal de tijd van het jaar wel zijn, of de leeftijd, ik kraak als de takken in de wind.

Gelukkig is het nog lekker weer, kan ik nog naar buiten voor een wandeling. Gelukkig heb ik lieve mensen om mij heen. Gelukkig, is dat het woord dat ik belangrijk vind, geluk, en dat zit in kleine dingen. Pijn is niet fijn, maar Tess, de dieren/mensen om me heen maken dat ik het kan dragen. Ik hou van het leven en geniet ervan. De pijn krijgt mij er niet onder, de pijn krijgt mij niet klein, niet vandaag in elk geval!

Ik doe het zelfs in deze vakantie rustig aan, verveel me soms ook en dit puur omdat dan onze vakantie gevoelsmatig langer duurt. Het vliegt voorbij…… Was ik er nog maar even daar zonder pijn in het fijne Kroatië 😍 met jou. 🤭