Monthly Archives: September 2018

Één maand pijn

Standard

September is ‘pijn maand’, aandacht voor pijn dus. Ik leef met pijn, 24/7, altijd. Mensen hebben soms moeite dat te geloven. Het zal best meevallen, hoe kun jij altijd blijven lachen als het dan zo erg is?

Het antwoord daarop is eigenlijk niet zo heel ingewikkeld, als ik mijn leven zou laten leiden door mijn pijn werd ‘mijn leven’ lijden. Dat was ooit en dat wil ik nooit meer, het hoort bij mij en ik leef naar mogelijkheden. Ik heb besloten dat ik liever geen medicijn junk ben, ik ga voor kwaliteit van leven met mijn beperking en mijn grenzen. Ik weet dat medicijnen die men slikt niet goed voor je kunnen zijn, en als men ze niet neemt zij zichzelf veroordelen tot een leven waarin men niets kan door pijn. Dat weiger ik, ik ga dus soms over de grens, maar ik leef. Ik ben actief en neem mijn rust voor herstel en vóór de juiste balans.

Ik ben nog geen ervaringsdeskundige op het gebied van pijn, heb het al wel in alle soorten en maten, weet het verschil tussen onschuldige spierpijn, brandende ontstekingspijn, de messteken van de zenuwpijn of de prikkende neuropathie. Kleine ontstekingen in de pezen, zenuwpijn in de armen, benen en voeten, overbelasting in gewrichten en spieren, buikpijn door verstopping en blokkades, pijn in de blaas, pijn in mijn gezicht. Het is in ‘mijnleven en onzichtbaar ziek zijn,’ allemaal niet vreemd. ‘Waar doet het pijn?’, ‘overal, zelfs in mijn grote teen’. Nee, geen overdreven antwoord, de harde realiteit.

Seretide is mijn held, zonder verlies ik de zin in leven en kom ik de dag niet door. Het is een smal richeltje waar ik dan op balanceer; teveel rotzooi gaf mij de sufheid veranderde mij in een wandelende zombie. Ik ben heel temperatuur gevoelig. Had met de hittegolf GEEN pijn ervaren, wat was dat een heerlijkheid/geluk. Weer zo’n grensgeval, alles draait om de grens, ook de pijngrens dus.

Ik leef met pijn, ik beleef de pijn, de pijn hoort bij mij. Gek genoeg kon ik mij een leven zonder pijn dus maar kort voorstellen. De meeste lotgenoten kunnen het zich niet eens voorstellen, dat er geen moment zonder is. Toch is het zo, er is altijd wel een onderdeel dat me irriteert, variërend van mild tot behoorlijk. Dat is ook zoiets trouwens, als je mij vraagt hoeveel pijn iets doet zal ik zelden hoger geven dan een 6 op een schaal tussen 0 en 10, het kan namelijk altijd erger en hoe moet ik die dan weergeven? Met een 12? Ik hou altijd een ruime marge. Ben altijd al véél te lief/te hard voor mijzelf geweest en zal dat ook blijven.

Momenteel doe ik veel, te veel. Dit zorgt voor extra pijn, mijn gehele onderstel, armen en onderrug werken me letterlijk op mijn zenuwen en van de pijn in mijn heupen krijg ik het op de heupen. De spieren….. Ik ben best flexibel en zo stijf als een plank. In beweging komen kost tijd, het is weer een uitdaging dat lijf van mij. Het zal de tijd van het jaar wel zijn, of de leeftijd, ik kraak als de takken in de wind.

Gelukkig is het nog lekker weer, kan ik nog naar buiten voor een wandeling. Gelukkig heb ik lieve mensen om mij heen. Gelukkig, is dat het woord dat ik belangrijk vind, geluk, en dat zit in kleine dingen. Pijn is niet fijn, maar Tess, de dieren/mensen om me heen maken dat ik het kan dragen. Ik hou van het leven en geniet ervan. De pijn krijgt mij er niet onder, de pijn krijgt mij niet klein, niet vandaag in elk geval!

Ik doe het zelfs in deze vakantie rustig aan, verveel me soms ook en dit puur omdat dan onze vakantie gevoelsmatig langer duurt. Het vliegt voorbij…… Was ik er nog maar even daar zonder pijn in het fijne Kroatië 😍 met jou. 🤭

Omageluk

Standard

20160119_132459Omageluk…..is het mooiste wat mij na mijn man en kids is overkomen in mijn leven en dat op het juiste moment. Het moment waarop ik klaar ben met leren leven met mijn onverklaarbare lichamelijke klachten, de vele diagnoses van het onzichtbaar ziek zijn.

Op dat moment kwam zij…..totaal niet verwacht en na aankondiging, precies 2 weken later in mijn leven en kreeg ik een nieuwe naam, die van Oma. Wat een gelukkig moment. Wat een prachtig wonder!

Dat we maar heel veel van die geniet momenten samen mogen beleven, lieve kleindochter Tess . Nu 16 maanden verder met vele mooie herinneringen

Zó dankbaar mooi

 

 

4 uur ‘s nachts

Standard

Daar gaat ze

Standard

Mijn kleinkind wordt bijna 4 jaar en een nieuwe fase brak aan: zij is nu al 2 weken naar de basisschool gegaan. Dit is voor een kind een grote, spannende stap. Het ene kind kijkt er naar uit, het andere ziet er tegenop. Hoe kan ik mijn kleinkind helpen voorbereiden op deze nieuwe fase? En wat zijn handige dingen om te weten en rekening mee te houden als zij voor het eerst naar de basisschool gaat?

Zij gaat graag……

Het eerste jaar zien wij als een “wen-jaar”
Ons kleinkind gaat gelijk de eerste dag na de zomervakantie van 2018 en nog geen 4 jaar voor het eerst naar de basisschool. Dit is een grote stap en het begin van een nieuwe fase. Hoewel de meeste kinderen gewend zijn om een aantal dagen naar een kinderdagverblijf of peuterspeelzaal te gaan, breekt nu een nieuwe tijd aan: zij mag 5 dagen naar school en spelend leren wordt gedeeltelijk vervangen door leren uit boekjes. Dit eerste jaar, tot dat het kind 5 wordt, wordt gezien als “wen-jaar”. Sommige kinderen hebben moeite met het afscheid nemen of aan de nieuwe omgeving, anderen zijn daar makkelijker in. Als het goed is werkt de school mee het wennen glad te laten verlopen. Het kind mag dan af een toe nog een dagje thuisblijven als het te moe raakt van de vele indrukken die school achterlaat. Ook wordt er nog niet moeilijk gedaan over een week weg buiten de schoolvakanties om, mits dit tijdig wordt aangevraagd.

Een kind krijgt op de basisschool voor het eerst te maken met een sterk gestructureerde dagindeling. Op het kinderdagverblijf en peuterspeelzaal wordt ook structuur geboden, maar hier is de dagindeling toch een stuk vrijblijvender en gericht op spelend leren. Ook kan er nog geslapen worden als het kind daar behoefte aan heeft. Daarnaast heeft het kind op de peuterspeelzaal of kinderdagverblijf meer tijd om zijn eigen ding te doen. Op de basisschool moet zij ook weleens dingen doen waar zij op dat moment niet echt veel zin in heeft. De meeste scholen werken met een planbord en een dagindeling met kaartjes. Hieraan kan je kleinkind goed zien wat de dagindeling van die dag is.

Na structuur en regelmaat wordt er van mijn kleinkind ook verwacht dat zij zelf naar de wc kan, zelf het jasje aantrekt en zelf de gymkleren aan en uit doet. De juf heeft geen tijd om alle kinderen hierbij te helpen, dus een zekere mate van zelfredzaamheid is vereist. Zij moet ook leren meedraaien met de sociale processen binnen de klas, zoals het vinden van haar eigen plekje tussen kinderen die elkaar al langer kennen en contact maken met andere kinderen.

Kinderen leren voor zichzelf opkomen en kunnen ook best wel veranderen. Ze leren om sociaal gedrag te kopiëren, om erbij te horen. Ik kijk dus niet vreemd op als mijn kleinkind ook beetje bij beetje begint te veranderen. Dit is heel gewoon en hoort bij het opgroeien. Je verlegen kleinkind kan bijvoorbeeld helemaal los komen, maar andersom kan ook.

Het hoort bij het groter worden maar verdomme het maakt deze oma zo verdomde klein wanneer zij haar uit school ziet komen met volle handjes waarbij haar nog open geritste rugzak met de uitpuilende inhoud en haar jasje dat zij niet aan heeft en draagt en dan dat snoetje waarin haar ogen zoekende naar mij op dat grote schoolplein tot ik haar naam roep en wij samen erg blij met elkaars weerzien zijn…..

Ze doet het toch maar!

Trotse oma Ursula