Monthly Archives: June 2014

Van Stress, Overspannen naar Burn-Out

Standard

http://stressplein.eu/van-stress-naar-burnout/
Ik lees hier doorheen en daarna de reacties van de mensen eronder!
Zoveel herkenning en toch beleefd ieder een ander proces.

Ik herken erg veel van wat er staat beschreven over dit onderwerp en als ik dan andere reacties lees denk ik gelijk schrijf jij ook al over mij….? Herkenbaar voor mij is ook deze link. Maar elk mens en elke situatie is anders, ook bij een burn-out. Ik wil mijn persoonlijke ervaring toevoegen, omdat ik merk dat de weg die ik heb gekozen wat anders is ik moest ook opzoek naar mijn eigen IK, ondanks de vele overeenkomsten heb ik daar toch meer dan 20 jaar last van ondervonden en als ik heel goed terug denk is het al in mijn pubertijd gestart, ik ben van 1967. Hopelijk geldt dit ook voor jou dat jij als lezer jezelf herkend en maak jij ook een goede behandelkeuze, want naar omstandigheden gaat het mij nu beter dan ooit, maar God, wat ben ik bang en angstig voor de terugval. Door mijn concentratieproblemen en CVS met fibromyalgie waarbij ik na een lang verhaal typen mijn eigen draad en kracht verlies heb ik Marieke reactie haar schrijven als basis genomen en deze aangepast naar mijn leven. Misschien lees jij veel hetzelfde…in onze verhalen, dat is dan ook de herkenning van wat ik precies zo mee gemaakt heb als ik ze lees???

Mijn ervaring is dat ik vooral moest (leren) doen wat goed voor mij is (ook in mijn keuze voor hulp) en niet te veel moest afgaan op huisartsen, bedrijfsartsen en arbodeskundigen, maar vooral luisteren naar dat wat ik wil en wat ik voel, dat was belangrijk. Vooral die laatste twee, de bedrijfsarts en arbeidsdeskundige hadden andere belangen, ondanks de laatste mij letterlijk heeft gezegd; “Jij zal misschien nooit meer werken,” (mij zo snel mogelijk weer aan het werk krijgen) dan mijn gezondheid en levenskwaliteit. Ook is mijn ervaring dat ik voorzichtig moest zijn met medicijnen. En vooral is mijn ervaring dat een burn-out een onnoemelijk vermoeiende, pijnlijke, angstige, loodzware, maar prachtige kans was om duizend keer gelukkiger en vitaler te worden dan ik ooit dacht te kunnen zijn met mijn onzichtbaar ziek zijn.

Ik heb door mijn stress een roofbouw op mijn leven gepleegd, en zeer stressvol leven, waardoor mijn energiebatterij onherstelbaar is aangetast. Ik heel vaak overspannen gereageerd heb op gebeurtenissen uit mijn leven en helemaal uitgeput en extreem vermoeid ging ik aan de hand van mijn man in 2011 naar de huisarts. 4 maanden zat ik in de ziektewet, ZO MOE KAN EEN MENS TOCH NIET ZIJN…? Alle dagen denken aan mijn “dood”, mijn dood wens kwam wel heel dichtbij. En mijn man en mijn 2 kinderen konden mij niet meer de kracht geven om voor te gaan. God, zij waren bang in die tijden dat ze mij ergens zouden vinden of dat zij het bericht zouden krijgen dat men mij gevonden had. Manlief heeft mij vaak uit een mega dip willen trekken en regelmatig kreeg hij het voor elkaar dat ik weer rustig werd na een verschrikkelijke overspannen reactie. Maar niet meer dan dat, het gevoel bleef PURE ANGST. Nu ik niet alleen bij deze huisarts aanklopte, ging hij ineens wel serieus in op dat wat werd besproken. Onderzoeken volgde, diagnoses werden gesteld en een revalidatie traject om mijzelf opnieuw te leren kennen, te leren leven met mijn lichamelijke vermoeidheid- en pijnklachten, omdat ik vanaf mijn puberteit al flink depressief en heel eenzaam was en toen al met regelmaat door mijn angsten overspannen reageerde. De thuisbasis was voor mij niet stabiel, er zijn mij geen spiegels voor gehouden en ik ben emotioneel verwaarloosd en seksueel misbruikt door ‘zogenaamde’ vriendjes. Daarmee heb ik naar maatschappelijke normen gefunctioneerd (gestudeerd, hard gewerkt), maar ondertussen mezelf helemaal uitgeleefd, fysiek en emotioneel. IK WILDE DOOD PUNT

Doordat de ergste symptomen vaak ook door afleiding weg waren, was ook de noodzaak weg om aan onderliggende blokkades, dus de oorzaken, te werken. Ik kon dit ook niet alleen. Ik wist niet hoe dit te doen. Ondertussen bleven veel problemen bestaan en ging ik in veel opzichten voortdurend mijn eigen grenzen over, sterker ik ging ook over grenzen van anderen heen en kon ik nooit geen ‘NEE’ zeggen en wilde ik niemand teleurstellen wat toch gebeurde en iedereen als vriend beschouwen met als gevolg dat ik ook nog verlatingsangst kweekte en veel van de klachten die hierboven beschreven worden aanbod kwamen. Ik wilde mijzelf straffen, pijnigen. De problemen uitten zich daarnaast sterk op sociaal en relationeel vlak. Mijn partner heeft het niet gemakkelijk met mij gehad. Maar mij ook ten aller tijden gesteund en gehoord en waar nodig mij nog altijd helpt.

In (reguliere) therapie kwam ik daar echter geen stap verder mee, ik lachte alles weg d.m.v. mijn masker op te zetten. Maar durfde de confrontaties niet aan met de mensen die het mij aangedaan hadden om mijn probleem aan te pakken. Niemand dan mijn eigen man, mijn kinderen zelfs mijn naaste familie kennen mijn chronisch depressies niet, die vooral in de wintermaanden aanbod kwamen en later steeds meer maanden in beslag gingen nemen. Vakanties, uitjes en feestjes het waren voor mij genieten met mijn masker op en in gedachten wenste ik dat ik rust kon ervaren. Door alles wat ik mee heb gemaakt heb ik sinds maart 2014 een extra medicijn, Sertraline om mijn angst- en paniekaanvallen te onderdrukken, waardoor ik in overspannen toestand toch normaal kan reageren en het probleem probeer op te lossen voor zover dat mogelijk is. Ik heb mij nog nooit ZÓ sterk gevoeld. De angst van mijn huisarts destijds was dat het een deel van het contact met mijn gevoel wegneemt en omdat ik verslavingsgevoelig ben, er niet meer zonder zou kunnen, waardoor het erg lastig is om onderliggend oud zeer te kunnen voelen en verwerken, dus dat wat juist nodig was om verwerkt te worden. Ik ploeterde voort. Ik was een erg bezige bij en deed naast mijn parttime werk, vrijwilligers werk, mijn huishouden en af en toe poetsadressen, want hoe drukker ik was, hoe beter ik was om niet aan mijn problemen doen te denken. Ik at stress….Ik zocht heel veel afleiding en feesten erop los om thuis helemaal in zak en as te zitten. Wat een pijn en vermoeidheid! Wat een hel. Geen zin om te leven!

Nadat ik na twee jaar toch gestopt ben met mijn contact met deze huisarts omdat ik mij niet gehoord voelde, heb ik een begripvolle huisarts ervoor terug gekregen in 2013. Iemand waar ik wel mijn verhaal, mijn pieken en dalen langzaamaan weer nog groter zag worden, wel kon delen. Hij zei mij, “dat mijn verhaal als overspannen klinkt en zelfs neigt naar depressie.” Ik vertelde hem, ” Als u dit NU denkt, dan denk IK echt, dat ik dan in 2011 een ‘burn-out’ heb gehad. “Dat kan zeer zeker zijn,” was zijn antwoord! Wat mij uiteindelijk echt geholpen heeft is een langdurige revalidatie traject van september 2011 t/m januari 2013 met daarin een revalidatiearts een fysio-en ergotherapeut en als laatste een 22 weken, 2 dagen per week een OLK-therapie in het twee steden ziekenhuis te Tilburg. OLK= Onverklaarbare Lichamelijke Klachten, zoals voor mij het leren leven met Fibromyalgie, borderline trekken en CVS. Bovendien begon ik na een jaar steeds weer op gejaagder te worden, ging ik nog minder werken, kon ik mijzelf niet meer concentreren op mijn werk en al kwam er maar iets extra bij dan raakte ik volkom in paniek en angst, om dit proces in mijn eigen tempo te kunnen vervolgen nam ik rust en koos ik voor mijzelf. Ik ging weer in de ziektewet en deze keer een half jaar. Van drukke bij naar het leven van een vrouw van 80 jaar. Ik krabbel weer op en leef d.m.v. een puntenlijst. Krijg verdere onderzoeken om dingen uit te sluiten. Daarnaast volg ik yoga las ik veel over mindfulness en als fysieke ondersteuning kom ik nu nog bij Praktijk 013 eens in de maand.

Ik kon twee jaar lang vrijwel niets. Bezoekjes, telefoneren, e-mailen, tv kijken, lezen, alles prikkelde te veel. Ik kon alleen maar wandelen in de rustige, prikkelarme natuur en leefde het liefst als een kluizenaar tot zelfs wandelen mij niet meer lukte na 4 km dan schakelde mijn lichaam het optillen van mijn benen uit. Onverklaarbaar. Samenleven met mijn lief ging nog net, maar alleen doordat hij me heel veel ruimte heeft gegeven. Ik heb meerdere keren op het punt gestaan om medicijnen te accepteren, omdat ik dacht mijn angst en paniek en depressieve gevoelens niet vol te houden. Maar ik ben heel blij dat ik het heel lang zonder heb gered. Al die gevoelens die loskwamen waren er om me iets te vertellen, iets te leren. Een hele harde leerschool, maar het was het waard. Koste mij vele tranen en erg veel energie, die ik natuurlijk lang niet zoveel meer heb.

Het is een enorm leerproces geweest, dat ik met heel veel lotgenoten heb mogen en kunnen delen via sociaal media en mijn eigen blogs. Burn-out gaat niet alleen over verkeerd werk. Ik wil dat even benadrukken, omdat in 99% van de artikelen daarop gefocust wordt. Het gaat bij mij vooral over wel of niet grenzen kunnen/durven stellen. In werk, maar juist ook privé. Grenzen aan situaties, andere mensen, en ook gezonde grenzen aan jezelf.

Het simpelste maar ook duidelijkste voorbeeld is misschien wel, dat ik vanaf mijn verkeringstijd 1985 niet eens ‘nee’ durfde te zeggen als mijn lief even wilde knuffelen. Dan heb ik het niet eens over seks, maar gewoon over even kroelen, genegenheid geven. Ik durfde gewoon niet te zeggen ‘nu even niet’, bang om hem af te wijzen of dat hij mij uiteindelijk toch zal verlaten. Maar ondertussen wees ik wel mezelf af, mijn eigen realiteit van even geen ruimte hebben om genegenheid te geven. Terwijl, als er iets is dat alleen echt aankomt als het oprecht gegeven wordt, dan is het wel genegenheid. Het is zo zinloos om ‘nep’ te geven. En het kost zoveel energie. Het doet jezelf en ook de ander zoveel geweld aan. Zelfs mijn man heeft A4 vellen vol over ons leven beschreven en is gestopt in mij OLK-therapie.

Dit is een klein dingetje. Maar ik deed heel veel kleine dingetjes in het leven op die manier, in mijn omgang met collega’s, vrienden, familie. Vanuit mijn idee (voortkomend uit mijn opvoeding) over hoe het eigenlijk niet moet. Dus ik leefde niet meer uit mezelf, maar heel geforceerd en uit angst. Ik had dat al die jaren zelf niet eens door. Maar het maakt het verschil tussen ongelukkig of gelukkig zijn, tussen overspannen en depressief raken. Een ding weet ik wel IK WIL NOOIT MEER EEN BURN-OUT, nooit meer in dat zwarte gat verdrinken. Ik ga voor mijn geluk.

Ik ben ook in werk uiteindelijk steeds meer datgene gaan doen waar mijn hart ligt, langzaamaan bouw ik mijn werkuren weer op d.m.v. een reïntergratie traject. Maar mijn terugvallen, en dat zijn er vele geweest, kwamen juist door hoe ik omging met dat werk en met mezelf in relatie tot dat werk. Perfectionisme, faalangst, idealisme, onvermogen te begrenzen, enz., het werd in eerste instantie alleen maar erger, juist nu ik deed wat zo belangrijk voor me was. Na een vergadering of een gesprek wist ik aan mijn bureau niet meer wat er besproken was. Weg was de informatie. En daarnaast nog je verhouden tot anderen. Van fulltime baan naar een baan van 15.5 uur per week. Overmatige schuldgevoelens, schaamte, plichtbesef, allemaal voortkomend uit de angst ‘het niet waard’ te zijn, uit de angst om afgewezen of verlaten te worden. En dan ook nog de ruimte die ik mijzelf geef om emoties te voelen en te kunnen uiten. Er zit altijd heel veel achter iemands emotie die leiden tot een burn-out. Mijn emotie is zeker zo bepalend voor mijn kwaliteit van leven en levensvreugde, als het werk wat ik doet, want thuiszitten is geen optie voor mij.

In de kern ging het uiteindelijk om, mijn lichaam weer te gaan voelen. En zo weer verbonden te raken met mezelf. Te leren luisteren naar mijn hart en intuïtie. En weer vertrouwen te krijgen in mezelf en in het leven. Och, wat een angst en stress heb ik de eerste 40 jaar van mijn leven gehad, zonder het te beseffen. Ik schiet nog steeds heel snel in stress. Maar ik ben me nu bewust van wat er gebeurt in mijn lichaam en kan ingrijpen. Het gaat over leren zorgen voor jezelf.

Ik kan niet beoordelen hoe het voor het ander is. Het enige wat ik wil aanraden is: neem het heel serieus, luister naar de signalen van je lichaam, werk aan jezelf, neem zoveel mogelijk de tijd, ook als instanties je die niet geven, geef veel aandacht aan de problematiek, kijk samen met iemand naar de emotionele blokkades achter je gedrag, ruim die oude rommel op en laat je niet te makkelijk afschepen met pillen. Zoek een therapeut die bij jou past. Alternatief, regulier, er zijn zoveel opties. Vertrouw op jezelf en op je eigen oordeel. Juist nu en ben gelukkig. IEDER MENS IS UNIEK, OOK JIJ.

Geaccepteerd punt

Standard



ZO IS HET WEL….



Ik ben er zo klaar mee om nog langer met mijn onzichtbaarziek zijn bezig te zijn! En dan bedoel ik eigenlijk om mijzelf  ‘een soort van slachtoffer’ te voelen. Ik zit sinds enige weken mede met de nodige spanningen toch heel anders in mijn velletje. HET VOELT GOED, IK LEEF, IK KAN SPANNINGEN WEER AAN ZONDER MIJZELF TE VERLIEZEN EN IK VIND MIJN LEVEN LEUKER DAN LEUK. Dat kan ik hier wel schrijven en ik ben van mening dat ik #MIJNLEVEN GEACCEPTEERD heb, dat het is zoals het is en dat het komt zoals het komt. Mede met de hulp die ik ook nog krijg, want zekerheid op alles zetten!!!

‘Er kan nog altijd meer bij,’ schreef ik elders en ook dat komt zoals het komt ook weer op zijn pootjes terecht. Mijn man en kinderen komen voor alles, zelfs voor mijzelf…maar wat kan ik van deze innige rust genieten. Deze rust heb ik in mijn gehele leven nog niet ervaren en voelt meer dan welkom.

Ik wil LEVEN, genieten van MIJN LEVEN en vandaag was best een vruchtbaar dagje na gisteren een intens vermoeide dag. Vruchtbaar, omdat ik dat van gisteren niet kan zeggen. Al heb ik gisteren wel mijn 2e schoondochter van mijn jongste zoon mogen ontmoeten hier in huis en zij heeft kennis gemaakt met man lief. Dat is me een leuke meid 17 jaar. Daar maar hij heel zuinig op zijn!!!

Vandaag ben ik wakker geworden met nog erg veel slaap. Heb beneden mijn bordje havermoutpap met honing gegeten en daarna boven 5 x mijn  jongste zoon wakker moeten maken ook hij kon zijn ogen niet open houden ZO MOE, het zal het weer wel zijn vermoed ik. Toen hij vertrok naar school ben ik gaan douchen en aankleden. Mijn moeder kwam mijn strijk weg werken en ik heb de post rond bezorgd en een boodschap gedaan. Rond 10:30 uur hier samen koffie gedronken. Om 11:30 uur macaroni gemaakt en heb ik alvast een bordje gegeten. Om 13:00 uur op kantoor gewerkt tot 15:30 uur toen naar de bedrijfsarts een half uur bij gesproken en ook hij was erg onder de indruk van wat er met mij en mijn gezin de afgelopen weken heeft afgespeeld, dat dat zeker niet in de koude kleren gaat zitten en ik mijzelf daar heel goed doorheen geslagen heb. Ik moet volgende week nog behandeld worden en daarvan herstellen en dan zal ik mijn werk met 3 x 3 uur per week gaan hervatten tot de volgende afspraak. Ik moest nog even terug naar mijn werkplek om nog even mijn laatste best wel hectische mail na telefoongesprek met afspraken af te maken. Nog printen en om 16:30 uur ging ik naar huis, ERG VOLDAAN…voelt fijn.

*TROTS OP MIJZELF KUNNEN ZIJN IS EIGENLIJK OOK BEST FIJN*IK WIL GEWOON LEKKER KUNNEN WERKEN EN IS HET NIET HIER DAN ZAL HET WEL ELDERS ZIJN,,,MAAR IK BEN VOORLOPIG WEL KLAAR MET MIJN ZIEK ZIJN VOOROP TE ZETTEN, OMDAT IK IN DE ZIEKTEWET ZIT EN EEN REÏNTERGRATIE TRAJECT VOLG.

Zo dat is gezegd!!! Groetjes, Ursula