Ik ben eigenlijk best zielig!!!

Standard

1970811_254482558057284_806187817_n

En dan is het heel fijn om heel even in iemands armen te mogen liggen. Ik heb zo iemand al is deze persoon geen lang slaper en heeft hij bij mijn ontwaken er al een wandeling van 2 uur opzitten. Zondag 23 februari 9:30 uur.

Goedemorgen ‘ik voel me soms zo eenzaam’ dat kan de titel van een nieuw blog worden schrijf ik vanmorgen op Twitter. Ik was nog maar net wakker en reageerde op een lot genootje die ook de kwalen van het onzichtbaar ziek zijn kent. Zwart zijn soms onze dagen…en afgelopen week leek ik wel chronisch depressief, schrijf ik haar! Terwijl ik terug lees schiet er van alles door mijn hoofd heen en lopen mijn ogen vol. Ik ben verdrietig en ook dat mag er zijn!

Wat ben ik een paar keer echt verdrietig geweest deze week en wat heb ik hard gehuild. Los kan ik het niet laten, want het was me een weekje wel bovenop hetgeen dat ik deed al is dat niet echt veel deel ik u een kleine update; Maandag nog een bezoek gebracht bij de arbo-arts in Veghel, 3 kwartier rijden van huis dus vertrekken om 14:30u t/m 17:10u toen was ik weer thuis met de nodige hoofdpijn en op de avond al mijn papieren bij elkaar gaan zoeken, lichte stress want ik kon niet alles vinden van wat hij nodig heeft, dinsdagochtend nog maar net onderweg en mijn Fiatje laat mij in de steek, de middag met mijn fiets samen op pad geweest in de miezer regen, waar ik mijn laatste energie verbruik en mijn route nog niet klaar heb. Tegen de avond krijg ik te horen dat deze is dood verklaard. Ik was woest reageerde erg fel op dat wat ik helemaal niet goed gehoord blijk te hebben en door zijn zwijgen er ook niet meer over gesproken werd. Gezelligheid is anders. Woest op alles en ik had mijzelf helemaal gegeven alleen op mijn fiets door ons dorp heen die route alsnog klaar gefietst. Woensdag alweer een blaasontsteking onder de leden bloed plassen en de pijn werd met een uur erger, gelukkig kon ik nog terecht ‘s middags bij mijn huisarts en kon ik starten met een  kuur van antibiotica, donderdag goed beroerd van deze antibiotica en het onzichtbaar ziek zijn dat duurt ook nog dagen, jammer genoeg, tussendoor probeer ik mijn ding te doen! En mijn ding doen is kei hard overleven van deze klote ziekte in mijn extreem vermoeid lichaam! Eigenlijk kan ik het niet gebruiken. Het word mij teveel….Ik moet er ook nog voor zorgen dat ik een lieve vrouw/moeder ben en dat valt me al erg zwaar deze week. Op de avond wel een andere auto zien staan, een kijkje genomen en mondeling gekocht. Beetje blij mocht ik weer zijn…hoop op beter. Vrijdag alles regelen verzekering voor mijn oude en andere auto, naar de garage geweest, auto leeghalen, afspraak gemaakt om dingen over te zetten, dankzij mijn moeder die reed mij en samen deden we de grote boodschappen in huis halen, dan eerst een telefoontje van mijn werk i.v.m uren werken wat de arbo mij heeft toegezegd, 3x 1 uur per week, gezien mijn ziektewet traject en hij volgens deze wetten moet handelen. Ik krijg bedenktijd tot na het weekend, werk loslaten dat lukt mij nog wel, dat heeft mij wel rust gegeven. Ik heb meer aan mijn hoofd vertel ik haar en niet alles kan ik delen en dan maar af zitten wachten op een telefonische afspraak die ik had staan op de middag en deze had ik al niet meer verwacht kreeg ik toch nog laat 16.50u een telefoontje van mijn reumatoloog uit het Radboud ziekenhuis dat er in mijn bloed toch een reuma afwijking is gevonden en of ik daarvoor een afspraak wil maken voor een klein onderzoek. TUURLIJK…Blij of niet blij…. Sorry, voor mijn taalgebruik, maar ik voel mij echt zwaar klote deze week.

En dan zeg ik wel eens tegen mijn spiegelbeeld “Urs, hoe blijf je positief?” Het voelt echt of ik zwaar depressief ben met vlagen.
Ik wil dit gevoel gewoon niet meer voelen al kan ik er niets aan veranderen, want het komt en laat mij niet weten wanneer het weer vertrekt.  Ik voel mij dan zo gevangen in mijn lichaam en verlang dan zo naar de rust. Niet de eeuwige rust..Ik vind onzichtbaar ziek zijn echt een mega zware job als ik dit geweten had heel lang geleden dan had ik er misschien nog wat aan kunnen doen. Het is té laat. Ik neem NU actie en ik heb al mijn afspraken afgezegd van deze week, dat zou ik in het verleden nooit doen, want afleiding is goed. Nou, bij mij werkt dat erg tegen…tegenwoordig. Alleen zijn met mijn gedachten.
Rust gepakt even niets horen dan de tikken van de klok in mijn huiskamer, mijn vingers die over een toetsenbord gaan als ik typ. Zelfs buiten is het stiller dan stil, ik vind het heerlijk en het maakt mijn lichaam dan draaglijk.

Wel word ik erg verdrietig van dit gevoel, want ik kan mij dan ook erg eenzaam voelen ondanks mijn gezin. Het verliezen van mijn ziekte en afwachten wanneer er weer een betere dag komt, maakt mij wel eens somber en erg prikkelbaar. Mensen zien het niet, lezen het niet meer overal, omdat ik dat niet meer wil. Ik ben mijn interesse in Facebook aan het verliezen, mensen die niet meer bij mij reageren daarvan zie ik ook geen meldingen meer voorbij komen en dan wordt het alleen maar reclame wat ik nog zie, geen bal aan. Ik kan hier niet zo goed tegen ik ben zelf helemaal niet zo. Ik vraag regelmatig hoe het met iemand is…en ik weet dat ik niet moet verwachten en al helemaal niet op het sociaal media. Ik weet dat iedereen druk is met zijn eigen leven te leven, maar toch!!! Als ik de mensen tegenkom en met ze praat dan hoor ik de woorden en deze woorden doen mij pijn; “ik reageer niet meer op jouw berichten die jij schrijft, maar ik lees alles van je hoor.” Weet je hoe dat voelt………….(ik postte veel, dat kan ik dan wel snappen)? Vreselijk, ik ben er echt verdrietig van, want ik weet niet meer hoe het moet. Moet ik open zijn of juist gesloten??? IK MOET NIETS, dat sowieso. Ze moesten eens weten wat het met mij doet. Ik vraag er ook niet om dat mijn dagen niet allemaal meer “YOLO” zijn en dan is een beetje aandacht ook na de honderdste keer dat ik ziek ben toch erg welkom meer hoeft het echt niet te zijn. Een teken van leven………….ook in de wereld die sociaal media heet.
Ik kan mijzelf ook wel begrijpen want ik reageer ook niet op alle berichten bij iedereen maar daardoor voel ik mij ook steeds eenzamer op mijn slechte dagen en die zijn er met regelmaat. Alleen staan in een grote wereld waar niemand meer tijd heeft en snel ff een vind ik leuk aanklikken is dan niet gepast….Dan hoef ik het ook niet toch? ZOUDEN ZIJ MIJ OOK GAAN MISSEN……….? Ik denk het niet.
Ik kies ervoor om deze weg te lopen nu tis hard want zo ben ik niet maar het is tevens ook zelfbescherming Ik ben al zolang een leerling voor MIJN LEVEN en Wie bekommert zich nog om mij als ik lang niets meer mij laat lezen?
Ik beur mijzelf op door positieve mensen te lezen op internet, hun woorden van geluk en blijdschap en het schrijven van dit blog, zodat ik toch nog een fijne lieve echtgenoot kan zijn FIJNE ZONDAGAVOND!!!
ZIELIGE URS kan weer beetje lachen.

About ursula67

Iets over mij! Schrijven, schrijven ik wil alles vastleggen en het lukt mij niet eens meer nu om alles wat ik wil schrijven op te schrijven er gebeurd zoveel met mij. Ik doe mijn best! Over mij 1967.......lang geleden Zal ik maar bij het begin beginnen waren er eens 2 verliefde mensen, net getrouwd en samen op vakantie in Italië met de tent, LOVE, IS IN THE AIR...tja, wat wil je de zon, zee en prachtige omgeving zorgde voor hen voor de gezelligheid en zij werden verrast. Gewenst dat was ik zeker, al was dit nog niet de planning,,,Tadaaaaaaaaaaaa, zij konden mij na 9 maanden ontvangen in hun appartement in Kruiken zeikers stad. Hoera een MEISJE en 2 dagen later waren zij 1 jaar getrouwd!! Ursula 1967

3 responses »

  1. Laat je koppie niet hangen!!
    Ik herken het gevoel van eenzaamheid, terwijl ik omringd ben door mijn lieve gezinsleden. Maar hoe rot ik me ook voel, er komt altijd weer een moment dat het ietsjes beter gaat.
    Houdt je daar aan vast Kanjer!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s