Deze week in mijn leven

Standard

Image

4 maanden ben ik al weer thuis, sinds okt ’13 in de ziektewet, omdat werken van 4 uurtjes op 4 ochtenden in de week mij niet meer lukt door mijn onzichtbaar ziek zijn. Ik weet nog van die periode dat ik werkte altijd al zei: “Waarom vliegen de weekenden zo hard voorbij?” Waarschijnlijk zijn die nog altijd, Té gezellig en nu is het of ik iedere dag weekend aan het vieren ben. Integendeel….De tijd van 4 maanden is snel gegaan, zó hard voorbij gevlogen! En dan waren deze dagen zeker niet de gezelligste voor mij en dat zijn de weekenden ook niet altijd, want mijn ziektes die kijken niet Oh, ze gaat nu hele leuke, gezellige dingen doen dus wij komen na het weekend nog wel eens terug. Nee, dat komt en blijft en gaat wanneer het wil en ik, ik deal ermee. Ik heb geen keuze daarin. Ik heb mijzelf thuis redelijk goed in balans. In het begin was het vooral bijkomen, langer in bed terwijl dat ook klachten geeft. Nu wat meer regelmaat genomen en al voel ik mij ook dan met regelmaat helemaal niet lekker in mijn vel zitten. Het maakt niet uit wat of hoe ik het doe. Dit wordt door mijn onzichtbare ziektes, Fibromyalgie, Tietze, CVS, PDS enz gewoon beïnvloed. De werkdruk, het presteren is er niet meer en zo ook de middag naar mijn bed te moeten om te herstellen IS ER OOK NIET MEER, dat is mijn enige plus van het thuis zijn. Ik ben er weinig mee opgeschoten, de werkdruk is eraf.

Het ziektewet traject is gestart. 5 mensen hebben mij mondeling vermeld dat ik waarschijnlijk nooit meer zal werken, dat was best een klap in mijn gezicht! Toch weet ik heel diep van binnen dat ik verlang naar een gelukkig leven al dan niet mét werk. Mijn doel; gelukkig leven, want de ene helft heb ik moeten overleven en ben ik met heel veel moeite uit een erg diep dal geklommen de andere helft is om te dealen met mijn onzichtbaar ziek zijn en vooral gelukkig te zijn met dat wat ik nog wel kan en mag beleven. Nooit maar dan ook nooit meer wil ik in dat zwarte gat terug vallen. Ik ben gezien door een arboarts en deze keren als ik een afspraak had met deze goede man zorgde manlief ervoor dat hij aan mijn zijde zat. Mijn levensverhaal is besproken en genoteerd in hun systeem. Het was hen helemaal niet duidelijk wat er nu precies heeft afgespeeld. En een keer in het jaar mijzelf ziek melden is voor hen toch echt geen alarmbel voor ernstige zaken. Nu alles goed is verteld en besproken is, is er zelfs van zijn kant erg veel begrip gekomen voor mijn situatie. “Je levert alleen maar in,” waren zijn woorden. Natuurlijk werken zij volgens hun protocol en zal ik deze moeten doorlopen. Na 2 afspraken werd ik gezien door een arbeidsdeskundige! Ook met deze man hebben wij een gesprek gehad. Voorstellen gekregen gezien mijn werk en mijn toekomst!

Ik heb deze week een second opinion gehad in Nijmegen bij Dr. Popa, dezelfde diagnose kwam eruit als in 2011, Fibromyalgie en CVS en voor mijn bloed wordt ik volgende week vrijdag gebeld en mij is gezegd dat ik er goed mee om ga en dat het belangrijk voor mij is om dit ook te blijven doen (daarmee bedoeld hij te doen wat mij destijds tijdens mijn revalidatietraject is voorgesteld door de therapeuten om deze ook op te volgen) Deze reumatoloog kan alleen voor mij de second opinion doen en voor verdere onderzoeken te starten daarvoor zal ik dat via de gewone weg moeten starten, dus eerst naar de huisarts (met in mijn achterhoofd de woorden van de arboarts dat grote AMC ziekenhuizen verder zullen kijken tijdens onderzoeken!) Het is een drempel die ik heb om de stap weer te nemen. MIJN LEVEN…leven en het liefst zonder de onzekerheid en wetende dat alles goed is bekeken.

Halverwege deze week is mijn vader op de leeftijd van 75 jaar geopereerd aan een oude mannen kwaal, de prostaat, in de goede hoop om verlost te zijn van de katheter na 9 weken. Gelukkig geen kanker wel pech de blaas wil het nog niet zelf overnemen, dus de verlossing is nog geen feit. Zijn verdriet in zijn ogen te lezen.

En dan kom ik weer op kantoor met manlief bij mijn arbeidsdeskundige. Het raakt mij niet meer zoals andere jaren de dingen mij konden raken. Ik ben gegroeid en weet nu best wat goed voor mij is, toch heb ik niet altijd grip op zaken die in andermans handen liggen. Zo ook dit traject, mijn ziektewet. Wij hebben thuis natuurlijk goed besproken over de 3 opties die ik kreeg voor mijn toekomst en wat die met mij gaan doen. Ik zelf was na vertrek van het vorige gesprek al 2 opties vergeten, zoals meerdere dingen die besproken zijn. Vergeetachtigheid en concentratie verlies horen er ook bij en daarom gaat manlief met mij mee. Hij praat ook en informeert ook naar wat en hoe nu verder met mij. Mijn keuze is gevallen ik blijf voorlopig mijn ziektewet volgen…dat zal betekenen dat ik ook weer terug naar de arboarts zal gaan! Mits mijn werkgever met een andere optie zal komen wat ik wel verwacht. De woorden dat men waarschijnlijk voor mij passend werk gaan zoeken gezien ik ziek ben met een handicap aan beperkingen zijn toch vreemde woorden met wel een feit hoe ik er nu voor sta na 30 jaar deel te hebben genomen aan de arbeidsmarkt. Dat moet ik dan toch even een plek geven.

MIJN ONZICHTBARE ZIEKTE PAKT OOK MIJN HOBBY’S AAN

Ik heb vele hobby’s, MIJN GOD WAT BEN IK BLIJ MET DEZE LAY-OUT, KLEURRIJK EN HET HEEFT DE LOOKS OF SCRAPBOOK, een hobby die ik niet meer uitvoer sinds de digitale camera in beeld kwam, SCHRIJVEN van blogs schrijven en vooral over MIJN LEVEN, ezels, wandelen, lunchen met vriendinnen, autorijden op dit moment. Vele hobby’s zijn al naar de achtergrond verdwenen door mijn klachten en nu steeds meer slurpt mijn ziekte beetje bij beetje ook deze in. Ik baal er enorm van. Sterker, ik ben er erg verdrietig door.

Ik heb deze week vaak met mijn gedachten bij het maken van een blog gezeten! Ik ben zo inspiratieloos tegenwoordig en voel mij erin ook machteloos, omdat ik vaak denk dat wil ik erin vermelden en doordat ik het dan niet opschrijf (al is het maar even een puntje op papier) dan is het ook weer net zo snel uit mijn geheugen verdwenen. Machteloos voel ik mij, ook omdat het uren duurt voordat er wat getypt staat.

Uren wat ook veel energie kost die ik gewoon weg niet meer heb en dan kom ik wel eens blog schrijfsters tegen die de woorden zo op papier kunnen zetten waar ik mijzelf helemaal in zie en waar ik stront jaloers op ben. IK KAN HET NIET MEER ZONDER DAT HET MIJ MIJN KOSTBARE ENERGIE VREET. Ik vergeet dus veel en vaak kopieer ik hun tekst die helemaal bij mijn leven past en ga ik daar wat eigen woorden aan toepassen. Dit geeft mij heel veel energie en bespaard energie. Ooit heb ik er wel eens bloggers naar geïnformeerd “Wat zij ervan vinden dat ik dit doe en dat werd beantwoord als begrijpelijk.”

Sinds kort zit ik ook op WordPress.nl als bloggster en had ik mijn blog geplaatst “Ik zou ook wel graag thuis willen zijn.” Mijn vorige posting. Ik heb het gewoon echt ook zo meegemaakt. Toeval, dat bestaat niet… Ik was nog bezig met een mail naar degene om te vragen of zij dit goed wil keuren dat ik haar schrijven als basis wil gebruiken, maar mijn geduld op antwoord te wachten had ik niet die dag. Ik kreeg al vrij snel een reactie na het plaatsen van dat blog, die ik achteraf zeer zeker begrijp en waarvoor ik mijn excuses heb gegeven. Dat is een wijze les. Het zijn de cadeautjes nu voor MIJNLEVEN…. mijn geluksmomentjes. Ik ga afsluiten. Kan wel na anderhalf uur bloggen en mijzelf onder de douche zetten.

FIJNE ZONDAG, 😉

About ursula67

Iets over mij! Schrijven, schrijven ik wil alles vastleggen en het lukt mij niet eens meer nu om alles wat ik wil schrijven op te schrijven er gebeurd zoveel met mij. Ik doe mijn best! Over mij 1967.......lang geleden Zal ik maar bij het begin beginnen waren er eens 2 verliefde mensen, net getrouwd en samen op vakantie in Italië met de tent, LOVE, IS IN THE AIR...tja, wat wil je de zon, zee en prachtige omgeving zorgde voor hen voor de gezelligheid en zij werden verrast. Gewenst dat was ik zeker, al was dit nog niet de planning,,,Tadaaaaaaaaaaaa, zij konden mij na 9 maanden ontvangen in hun appartement in Kruiken zeikers stad. Hoera een MEISJE en 2 dagen later waren zij 1 jaar getrouwd!! Ursula 1967

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s