Daily Archives: February 9, 2014

Ik kom nooit klaar!

Standard

images

“Ik kom werkelijk nooit klaar,” zei ik vanmorgen tegen manlief. Toen ik de pc na anderhalf @ 2 uur afsloot waarin ik een blog geschreven had voor ‘MIJN LEVEN’. Zolang had ik weer nodig, om klaar te komen met mijn blog dat ik wilde schrijven. Dat wat enige tijd terug (en dan schrijf ik over een 3 kwart jaar geleden) nog zo vlot uit mij rolde, lukt mij nu niet meer en kost mij zoveel tijd en energie. Energie die er eigenlijk niet eens is, al geeft schrijven mij er ook een prettig gevoel voor terug. Het enige nadeel is dat de tijd vliegt, nog harder dan dat ik een feestje vier of een dagje er op uit ga. Het vliegt en ik heb het gevoel niets gedaan te hebben. Het geeft mij nadien vaak een onrustig gevoel, een haastig gevoel, een ongemak gevoel, want ik wil eruit halen wat erin zit en vooral in een goede dag voor mij, omdat ik denk dat ik dus niet klaar kom met dat wat ik allemaal nog in mijn hoofd heb zitten. “JE MOET NIETS, JE MAG,” zei mijn man tegen mij. “Zorg dat je er the fun in blijft hebben en niet dat het een móet gaat worden, want dat werkt niet meer voor jou.” was zijn lief gebaar van troost voor mij. Ik weet dat ik het van de positieve kant moet bekijken en blij moet zijn dat ik kan schrijven, dat ik het nog steeds kan, al kost het mij tijd. Al kost het mij een ochtend, al moet ik het met regelmaat teruglezen, met regelmaat herstellen, hier en daar wat aanvullen en/of wat weghalen. Tijd, wat is tijd als je het graag doet? Mijn tijd, en als ik daarna ook nog wat op social media wil lezen en schrijven is een ochtend of middag, pc plagen zo voorbij. IK KOM NOOIT KLAAR AL IS ER MORGEN WEER EEN DAG !!! Een tikkeltje teleurgesteld dat mijn onzichtbare ziekte ÓÓK mijn hobby’s heel langzaam afpakt, MIJN ANGST!

EN NU BEN IK TROTS, dat ik vandaag dit nog posten kan! “Manlief, ik ben KLAAR…………VOOR VANDAAG!”

Deze week in mijn leven

Standard

Image

4 maanden ben ik al weer thuis, sinds okt ’13 in de ziektewet, omdat werken van 4 uurtjes op 4 ochtenden in de week mij niet meer lukt door mijn onzichtbaar ziek zijn. Ik weet nog van die periode dat ik werkte altijd al zei: “Waarom vliegen de weekenden zo hard voorbij?” Waarschijnlijk zijn die nog altijd, Té gezellig en nu is het of ik iedere dag weekend aan het vieren ben. Integendeel….De tijd van 4 maanden is snel gegaan, zó hard voorbij gevlogen! En dan waren deze dagen zeker niet de gezelligste voor mij en dat zijn de weekenden ook niet altijd, want mijn ziektes die kijken niet Oh, ze gaat nu hele leuke, gezellige dingen doen dus wij komen na het weekend nog wel eens terug. Nee, dat komt en blijft en gaat wanneer het wil en ik, ik deal ermee. Ik heb geen keuze daarin. Ik heb mijzelf thuis redelijk goed in balans. In het begin was het vooral bijkomen, langer in bed terwijl dat ook klachten geeft. Nu wat meer regelmaat genomen en al voel ik mij ook dan met regelmaat helemaal niet lekker in mijn vel zitten. Het maakt niet uit wat of hoe ik het doe. Dit wordt door mijn onzichtbare ziektes, Fibromyalgie, Tietze, CVS, PDS enz gewoon beïnvloed. De werkdruk, het presteren is er niet meer en zo ook de middag naar mijn bed te moeten om te herstellen IS ER OOK NIET MEER, dat is mijn enige plus van het thuis zijn. Ik ben er weinig mee opgeschoten, de werkdruk is eraf.

Het ziektewet traject is gestart. 5 mensen hebben mij mondeling vermeld dat ik waarschijnlijk nooit meer zal werken, dat was best een klap in mijn gezicht! Toch weet ik heel diep van binnen dat ik verlang naar een gelukkig leven al dan niet mét werk. Mijn doel; gelukkig leven, want de ene helft heb ik moeten overleven en ben ik met heel veel moeite uit een erg diep dal geklommen de andere helft is om te dealen met mijn onzichtbaar ziek zijn en vooral gelukkig te zijn met dat wat ik nog wel kan en mag beleven. Nooit maar dan ook nooit meer wil ik in dat zwarte gat terug vallen. Ik ben gezien door een arboarts en deze keren als ik een afspraak had met deze goede man zorgde manlief ervoor dat hij aan mijn zijde zat. Mijn levensverhaal is besproken en genoteerd in hun systeem. Het was hen helemaal niet duidelijk wat er nu precies heeft afgespeeld. En een keer in het jaar mijzelf ziek melden is voor hen toch echt geen alarmbel voor ernstige zaken. Nu alles goed is verteld en besproken is, is er zelfs van zijn kant erg veel begrip gekomen voor mijn situatie. “Je levert alleen maar in,” waren zijn woorden. Natuurlijk werken zij volgens hun protocol en zal ik deze moeten doorlopen. Na 2 afspraken werd ik gezien door een arbeidsdeskundige! Ook met deze man hebben wij een gesprek gehad. Voorstellen gekregen gezien mijn werk en mijn toekomst!

Ik heb deze week een second opinion gehad in Nijmegen bij Dr. Popa, dezelfde diagnose kwam eruit als in 2011, Fibromyalgie en CVS en voor mijn bloed wordt ik volgende week vrijdag gebeld en mij is gezegd dat ik er goed mee om ga en dat het belangrijk voor mij is om dit ook te blijven doen (daarmee bedoeld hij te doen wat mij destijds tijdens mijn revalidatietraject is voorgesteld door de therapeuten om deze ook op te volgen) Deze reumatoloog kan alleen voor mij de second opinion doen en voor verdere onderzoeken te starten daarvoor zal ik dat via de gewone weg moeten starten, dus eerst naar de huisarts (met in mijn achterhoofd de woorden van de arboarts dat grote AMC ziekenhuizen verder zullen kijken tijdens onderzoeken!) Het is een drempel die ik heb om de stap weer te nemen. MIJN LEVEN…leven en het liefst zonder de onzekerheid en wetende dat alles goed is bekeken.

Halverwege deze week is mijn vader op de leeftijd van 75 jaar geopereerd aan een oude mannen kwaal, de prostaat, in de goede hoop om verlost te zijn van de katheter na 9 weken. Gelukkig geen kanker wel pech de blaas wil het nog niet zelf overnemen, dus de verlossing is nog geen feit. Zijn verdriet in zijn ogen te lezen.

En dan kom ik weer op kantoor met manlief bij mijn arbeidsdeskundige. Het raakt mij niet meer zoals andere jaren de dingen mij konden raken. Ik ben gegroeid en weet nu best wat goed voor mij is, toch heb ik niet altijd grip op zaken die in andermans handen liggen. Zo ook dit traject, mijn ziektewet. Wij hebben thuis natuurlijk goed besproken over de 3 opties die ik kreeg voor mijn toekomst en wat die met mij gaan doen. Ik zelf was na vertrek van het vorige gesprek al 2 opties vergeten, zoals meerdere dingen die besproken zijn. Vergeetachtigheid en concentratie verlies horen er ook bij en daarom gaat manlief met mij mee. Hij praat ook en informeert ook naar wat en hoe nu verder met mij. Mijn keuze is gevallen ik blijf voorlopig mijn ziektewet volgen…dat zal betekenen dat ik ook weer terug naar de arboarts zal gaan! Mits mijn werkgever met een andere optie zal komen wat ik wel verwacht. De woorden dat men waarschijnlijk voor mij passend werk gaan zoeken gezien ik ziek ben met een handicap aan beperkingen zijn toch vreemde woorden met wel een feit hoe ik er nu voor sta na 30 jaar deel te hebben genomen aan de arbeidsmarkt. Dat moet ik dan toch even een plek geven.

MIJN ONZICHTBARE ZIEKTE PAKT OOK MIJN HOBBY’S AAN

Ik heb vele hobby’s, MIJN GOD WAT BEN IK BLIJ MET DEZE LAY-OUT, KLEURRIJK EN HET HEEFT DE LOOKS OF SCRAPBOOK, een hobby die ik niet meer uitvoer sinds de digitale camera in beeld kwam, SCHRIJVEN van blogs schrijven en vooral over MIJN LEVEN, ezels, wandelen, lunchen met vriendinnen, autorijden op dit moment. Vele hobby’s zijn al naar de achtergrond verdwenen door mijn klachten en nu steeds meer slurpt mijn ziekte beetje bij beetje ook deze in. Ik baal er enorm van. Sterker, ik ben er erg verdrietig door.

Ik heb deze week vaak met mijn gedachten bij het maken van een blog gezeten! Ik ben zo inspiratieloos tegenwoordig en voel mij erin ook machteloos, omdat ik vaak denk dat wil ik erin vermelden en doordat ik het dan niet opschrijf (al is het maar even een puntje op papier) dan is het ook weer net zo snel uit mijn geheugen verdwenen. Machteloos voel ik mij, ook omdat het uren duurt voordat er wat getypt staat.

Uren wat ook veel energie kost die ik gewoon weg niet meer heb en dan kom ik wel eens blog schrijfsters tegen die de woorden zo op papier kunnen zetten waar ik mijzelf helemaal in zie en waar ik stront jaloers op ben. IK KAN HET NIET MEER ZONDER DAT HET MIJ MIJN KOSTBARE ENERGIE VREET. Ik vergeet dus veel en vaak kopieer ik hun tekst die helemaal bij mijn leven past en ga ik daar wat eigen woorden aan toepassen. Dit geeft mij heel veel energie en bespaard energie. Ooit heb ik er wel eens bloggers naar geïnformeerd “Wat zij ervan vinden dat ik dit doe en dat werd beantwoord als begrijpelijk.”

Sinds kort zit ik ook op WordPress.nl als bloggster en had ik mijn blog geplaatst “Ik zou ook wel graag thuis willen zijn.” Mijn vorige posting. Ik heb het gewoon echt ook zo meegemaakt. Toeval, dat bestaat niet… Ik was nog bezig met een mail naar degene om te vragen of zij dit goed wil keuren dat ik haar schrijven als basis wil gebruiken, maar mijn geduld op antwoord te wachten had ik niet die dag. Ik kreeg al vrij snel een reactie na het plaatsen van dat blog, die ik achteraf zeer zeker begrijp en waarvoor ik mijn excuses heb gegeven. Dat is een wijze les. Het zijn de cadeautjes nu voor MIJNLEVEN…. mijn geluksmomentjes. Ik ga afsluiten. Kan wel na anderhalf uur bloggen en mijzelf onder de douche zetten.

FIJNE ZONDAG, 😉