Monthly Archives: January 2014

Onbegrip

Standard

Het maalt iedere dag wel door mijn hoofd……….en op z’n grauwe dag als vandaag al helemaal.

Wat voelde ik mij gister gelukkig en zo anders door de opgaande zon, blijdschap, vreugde, energieker zelfs ondanks de pijn en vermoeidheid die ik toen droeg en nu nog draag.

ondanks=>dankzij

ondanks=>dankzij

Ik ben natuurlijk onzichtbaar ziek, ik wil helemaal niet klagen maar juist delen met degene die het lezen willen. Ik wil er herkenbaarheid aan geven!

En dit is wat mij wel boos maakt;

Ik wist het al 20 jaar, dit moet fibromyalgie zijn kan gewoon niet anders. Jarenlang schreef ik via een forum en kwam ik mensen tegen met dezelfde klachten en als ik mijn klachten met hen bespreek, dan riepen zei het ook “het lijkt verdomd veel op wat wij hebben.”Wat mij nu pijn doet is dat ik sinds kort een medisch dossier van mijzelf in huis heb en deze heb doorgelezen. Ik moet het meebrengen voor de reumatoloog in het Radboud Ziekenhuis te Nijmegen, waar ik volgende week heen ga voor een second opinion. Mijn pijn toen ik letterlijk las door mijn toenmalige huisarts beschreven; ‘medicatie gegeven voor fibromyalgie’, terwijl hij sprak over ‘je hebt maar wat gewrichtspijntjes’ en mij destijds nog vroeg,”waarom zou je de stempel willen, levenslang?”

VOOR #HERKENNING MISSCHIEN…?

NU WEET IK WEL WAAROM;

Ik zal niet vloeken al ben ik er echt zwaar teleurgesteld over en boos op mijzelf omdat ik blind voor zijn oplossing ging, boos ben ik omdat ik mij nu afvraag, waarom ik toen nog zo op keek tegen ‘een dokter’ die het allemaal wel zou weten, toch?

Als ik 20 jaar geleden serieus genomen werd ivm lichamelijke klachten en nog beter en goed mogelijk onderzocht had geweest en niet steeds opnieuw met medicijnen de deur werd gewezen, dus in die jaren al de stempel had gekregen had ik toen mijzelf regelmatiger ziek mogen bellen toen ik nog een volledige baan had gehad en had ik toen al kunnen werken aan mijzelf en niet net als nu het traject, mijn afkeuring. Omdat mijn toenmalige huisarts altijd tegen mij zei; “het zijn maar pijntjes”, ging ik door en door. Heb ik in die jaren een roofbouw op mijn lichaam gepleegd en zit ik nu met levenslang en een hoop ellende al achter de rug terwijl ik nog altijd lichamelijk inlever. Deze ellende dragen maakt het iedere dag erg zwaar en toen ik kreeg te horen van meerdere mensen, waaronder mijn baas, mijn arboarts, mijn leidinggevende, mijn revalidatiearts, mijn man, dat ik waarschijnlijk nooit meer zal werken, de grote klap. De wens van mijn gedachten, omdat ik het niet meer dragen kon. En niemand kan het mij vaststellen zwart op wit, dan hopelijk de specialist waar ik nu nog heen ga. Ik had dan nooit van banen hoeven te wisselen, ik had dan nooit uren in hoeven te leveren. Van een volledige werkweek ben ik in al die jaren zelf langzaam terug gegaan naar 15.5 uur, omdat het gewoon weg lichamelijk en geestelijk. Was ik nooit zover in dat dal gekomen als in 2011 toen ik echt zwaar depressief en levensmoe was. Dan had ik RECHTEN gehad over die uren, veel meer dan ik nu nog over heb, na 30 jaar werken. DAAROM BEN IK ZWAAR TELEURGESTELD IN MIJN (een na laatste) HUISARTS. Er is mij letterlijk verteld door een arbeidsdeskundige;”Als ik toen de diagnose had gehad had ik toen al kunnen werken aan mijn lichaam, mijn balans en mijzelf waarschijnlijk eerder begrepen gevoeld en een beter leven gehad, mijn rechten gehad.” Nu is het afwachten, want ze kunnen niets beginnen met mij…

Nu word ik weer gestraft.