Een jaar geleden schreef ik

Standard

In de, 45 jaar die ik nu op de wereld ben en probeer het leven een beetje te begrijpen heb ik weinig periodes gekend waarin ik zorgeloos geluk heb gevoeld. Het is nu voor het eerst dat mijn leven er niet meer zwart uitziet en dat ik kleur wil bekennen. Ik wil vooral mijzelf leren kennen. Ik woon in een ontzettend fijn huis samen met een zorgzame, lieve man en 2 geweldig, lieve kids, helaas geen huisdieren en met een steeds mooier wordende tuin. De basis die ik bezit!

 

Hoe ongelooflijk het ook leek in de donkere jaren waarin ik me door slechte periodes worstelde, niemand heeft het aan mij gezien hoe eenzaam ik wel niet was. Want, goh, jullie hebben wel een heel leuk leven, jullie leken zo gelukkig met elkaar!!! Dat zijn wij ook en JA, god dank ook nog steeds gelukkig met elkaar. Al dacht mijn ziekte daar even anders over. Ik heb nu zoveel mooie mensen om me heen. Ik heb het zelfs voor elkaar gekregen mijn 2 super, lieve en goede jongens terug te winnen, ze zijn weer graag thuis waar ze ook horen te zijn, waar zij zich veilig en gelukkig mogen voelen en vooral zichzelf kunnen zijn. Je zou toch denken dat ik overloop van gelukkige emoties? Het valt me nu extra zwaar als ik weer zo’n dag heb dat ik van ellende niet van de bank wil komen, want ik vind dan dat ik geen reden meer heb om me zo te voelen. Vreselijk dat mijn verdriet maar vast lijkt te blijven hangen in mijn hele systeem.

 

Gedurende de 3 weken die ik in therapie was, ontstond er een helder en fris gevoel in mijn hoofd. Doordat ik amper met mijn lichamelijke onverklaarbare klachten met daarbij een stukje borderline werd geconfronteerd leek ik wakker te worden uit een verdoving waar ik nog nooit zonder heb geleefd. Dat verdoofde gevoel was net zo normaal voor me als mijn chipsverslaving. Het hoort gewoon bij wie ik ben.

 

Maar de verdoving verdween en ik had me nog nooit zo fit en alert gevoeld ondanks die pijntjes hier en daar in mijn lichaam. De wereld leek opeens niet meer zo donker en hopeloos. Ik had het gevoel alsof het een eitje zou worden om mijn leven thuis op de rails te krijgen. Mijn eerdere zorgen over de toekomst leken zo zinloos. Het gepieker over mijn leven vergelijkbaar met de anderen stom.

 

De dag dat mijn zorgzame lieve man mij vragen ging stellen, die ik eigenlijk niet wilde beantwoorden en liever wilde vergeten, voelde ik me nog steeds zo licht. Zelfs op het moment dat ik op de bank neerzakte, waar ik zoveel depressieve uren op heb doorgebracht, verdween dat gevoel niet. Samen met dit enthousiasme kwamen natuurlijk plannen. Plannen waarmee ik mijn leven een nieuwe uitstraling zou gaan geven. Diezelfde plannen vulden meteen mijn agenda voor de weken daarna. Maar zelfs dit bracht geen stress of spanning met zich mee. Ik keek ernaar uit!

 

Naarmate de dagen vorderden kroop steeds meer duisternis terug in mijn hoofd. En hoewel ik nog steeds mensen vrolijk over mijn therapie vertel is mijn lichaam alweer zwaar en moe. Mijn heerlijke frisheid in mijn hoofd houdt al een maand stand.

 

Nu probeer ik beetje bij beetje mijn leven hier weer op orde te krijgen. Hopelijk houd ik de rust om helderheid in mijn hoofd te krijgen. Ik realiseerde me dat ik die heerlijke gemoedstoestand niet kwijt ben, maar dat ik nog moet leren hoe die past in mijn leven hier. Tot nu toe heb ik alleen maar overleefd.

 

Maar mijn voornemen voor de komende tijd is om het donkere gebied van overleven achter me te laten en de eerste stapjes in het grijze gebied van leven te zetten.

 

Zwart is het verleden, grijs is het heden! Ik ga voor kleur in MIJN LEVEN!Image 

Ursula

About ursula67

Iets over mij! Schrijven, schrijven ik wil alles vastleggen en het lukt mij niet eens meer nu om alles wat ik wil schrijven op te schrijven er gebeurd zoveel met mij. Ik doe mijn best! Over mij 1967.......lang geleden Zal ik maar bij het begin beginnen waren er eens 2 verliefde mensen, net getrouwd en samen op vakantie in Italië met de tent, LOVE, IS IN THE AIR...tja, wat wil je de zon, zee en prachtige omgeving zorgde voor hen voor de gezelligheid en zij werden verrast. Gewenst dat was ik zeker, al was dit nog niet de planning,,,Tadaaaaaaaaaaaa, zij konden mij na 9 maanden ontvangen in hun appartement in Kruiken zeikers stad. Hoera een MEISJE en 2 dagen later waren zij 1 jaar getrouwd!! Ursula 1967

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s