Daily Archives: November 18, 2013

Een brief voor de lezer!

Standard

Hoi Allemaal,

 

Fijn weekend gehad? Wij een vol weekend deze keer en de komende periode voorlopig nog heel veel verjaardagen en feestdagen. We hebben het weer druk druk druk. Het gevoel van geleefd te worden is weer aan de orde. Afgelopen zaterdag voelde ik mij meer dan depri. Vreselijk…dat lichaam reageert extreem. Dus na mijn gesprek met mijn man Leo zet ik er nu de rem op! En dat doet verdriet bij anderen. Voor mij is het een rustgevend gevoel. Zelfs de energie om mijn ezels extra te bezoeken kan ik niet opbrengen. Vrienden bedoelen het goed, toch krijg ik er geen extra energie van. Het slurpt energie van mij, luisteren is vermoeiend en ik weet als ik naar huis ga dan ben ik meestal ziek, kotsmisselijk en geven mijn darmen een reactie en ik, ik weet niet eens meer wat wij nu besproken hebben samen, dan alleen de grote lijnen nog. Voor mij is dat niet echt erg, want daardoor blijft mijn hoofd leeg van zorgen om de ander. En ik kan toch niets aan de situatie veranderen. 

Al ben ik veel thuis en moet ik leuke dingen doen zodat dit mij energie geeft voor de nodige afleiding! Het werkt niet. Weet jij dat het mij gewoon niet lukt. Ik ben zo extreem vermoeid door de CVS, dat de zin in en om iets te ondernemen mij ook ontbreekt. Ik moet mijzelf dwingen dat te doen wat staat afgesproken. Ik ga niet overdag naar bed in deze situatie, want dat doet mijn lijf ook niet goed, wel tussendoor even liggen rusten op de bank. Wat ondernemen en daarna even rusten gaat mij goed af over de dagen dat ik thuis ben. Dat is mijn balans… 

Vanaf 21 oktober zit ik in de ziektewet thuis en het is nog de dag van gister. Het enige voordeel van de ochtenden niet meer 4 uur werken op kantoor is dat ik de middag niet meer naar mijn bed hoef om te slapen, om te herstellen. Dat ik nooit meer echt uitgerust zal zijn is ook een feit en daar heb ik het echt heel moeilijk mee. Ik merk ook dat ik mijn lach gezicht niet meer heb, waardoor de rimpels in mijn gezicht anders worden en ik het gevoel heb als ik mijzelf aankijk in de spiegel of ik al 60 jaar ben. Ik vind dit een heel moeilijk onderwerp, mijn extreme vermoeidheid en daar heb ik heel erg veel last van naast mijn pijnlijk lichaam. Mijn onzichtbare ziekte fibromyalgie sluimert door en neemt steeds meer van mij, nu dus ook mijn kort termijn geheugen, wat mijn man Leo echt heel erg is opgevallen. Klein voorbeeld; We fietsen met een brief naar de straat Bolkensteeg 29 en ik fiets net een paar minuten en zo ook het huis met nr 29 voorbij dus mijn man Leo roept mij, maar nr 29 was ik alweer kwijt en dit gebeurd met flinke regelmaat. 

Vergeef het mij als ik lang niets van mij laat lezen! Informeer gerust, want dat vind ik erg fijn om via deze weg of ander sociaal media te praten met je in de vorm van geschreven woorden. 

Maar nog meer afspraken met vrienden op mijn kalender, dat kan ik er nu gewoon even niet meer bij hebben. Ik leef mijn leven, jij leeft jouw leven. Mijn doel is gelukkig zijn. En mijn geluk is nog ver te zoeken.

Ik leef nog in onzekerheid! 

Groetjes, Ursula xxx