Monthly Archives: November 2013

Een jaar geleden schreef ik

Standard

In de, 45 jaar die ik nu op de wereld ben en probeer het leven een beetje te begrijpen heb ik weinig periodes gekend waarin ik zorgeloos geluk heb gevoeld. Het is nu voor het eerst dat mijn leven er niet meer zwart uitziet en dat ik kleur wil bekennen. Ik wil vooral mijzelf leren kennen. Ik woon in een ontzettend fijn huis samen met een zorgzame, lieve man en 2 geweldig, lieve kids, helaas geen huisdieren en met een steeds mooier wordende tuin. De basis die ik bezit!

 

Hoe ongelooflijk het ook leek in de donkere jaren waarin ik me door slechte periodes worstelde, niemand heeft het aan mij gezien hoe eenzaam ik wel niet was. Want, goh, jullie hebben wel een heel leuk leven, jullie leken zo gelukkig met elkaar!!! Dat zijn wij ook en JA, god dank ook nog steeds gelukkig met elkaar. Al dacht mijn ziekte daar even anders over. Ik heb nu zoveel mooie mensen om me heen. Ik heb het zelfs voor elkaar gekregen mijn 2 super, lieve en goede jongens terug te winnen, ze zijn weer graag thuis waar ze ook horen te zijn, waar zij zich veilig en gelukkig mogen voelen en vooral zichzelf kunnen zijn. Je zou toch denken dat ik overloop van gelukkige emoties? Het valt me nu extra zwaar als ik weer zo’n dag heb dat ik van ellende niet van de bank wil komen, want ik vind dan dat ik geen reden meer heb om me zo te voelen. Vreselijk dat mijn verdriet maar vast lijkt te blijven hangen in mijn hele systeem.

 

Gedurende de 3 weken die ik in therapie was, ontstond er een helder en fris gevoel in mijn hoofd. Doordat ik amper met mijn lichamelijke onverklaarbare klachten met daarbij een stukje borderline werd geconfronteerd leek ik wakker te worden uit een verdoving waar ik nog nooit zonder heb geleefd. Dat verdoofde gevoel was net zo normaal voor me als mijn chipsverslaving. Het hoort gewoon bij wie ik ben.

 

Maar de verdoving verdween en ik had me nog nooit zo fit en alert gevoeld ondanks die pijntjes hier en daar in mijn lichaam. De wereld leek opeens niet meer zo donker en hopeloos. Ik had het gevoel alsof het een eitje zou worden om mijn leven thuis op de rails te krijgen. Mijn eerdere zorgen over de toekomst leken zo zinloos. Het gepieker over mijn leven vergelijkbaar met de anderen stom.

 

De dag dat mijn zorgzame lieve man mij vragen ging stellen, die ik eigenlijk niet wilde beantwoorden en liever wilde vergeten, voelde ik me nog steeds zo licht. Zelfs op het moment dat ik op de bank neerzakte, waar ik zoveel depressieve uren op heb doorgebracht, verdween dat gevoel niet. Samen met dit enthousiasme kwamen natuurlijk plannen. Plannen waarmee ik mijn leven een nieuwe uitstraling zou gaan geven. Diezelfde plannen vulden meteen mijn agenda voor de weken daarna. Maar zelfs dit bracht geen stress of spanning met zich mee. Ik keek ernaar uit!

 

Naarmate de dagen vorderden kroop steeds meer duisternis terug in mijn hoofd. En hoewel ik nog steeds mensen vrolijk over mijn therapie vertel is mijn lichaam alweer zwaar en moe. Mijn heerlijke frisheid in mijn hoofd houdt al een maand stand.

 

Nu probeer ik beetje bij beetje mijn leven hier weer op orde te krijgen. Hopelijk houd ik de rust om helderheid in mijn hoofd te krijgen. Ik realiseerde me dat ik die heerlijke gemoedstoestand niet kwijt ben, maar dat ik nog moet leren hoe die past in mijn leven hier. Tot nu toe heb ik alleen maar overleefd.

 

Maar mijn voornemen voor de komende tijd is om het donkere gebied van overleven achter me te laten en de eerste stapjes in het grijze gebied van leven te zetten.

 

Zwart is het verleden, grijs is het heden! Ik ga voor kleur in MIJN LEVEN!Image 

Ursula

De rode draad in MIJN LEVEN

Standard

Waar sta ik nu op dit moment? Ik ben al heel zover gekomen in MIJN LEVEN. Toch zijn er momenten dat ik weer op dat randje balanceer. Wat is dat toch? Is dat DE RODE DRAAD IN MIJN LEVEN? Wat heeft mij al die tijd bewogen om te zijn waar ik nu ben? Dan denk ik aan het dragen van mijn vreugde, mijn verdriet, mijn leed. Het leven van dag naar dag al deed ik dat een hele lange periode in MIJN LEVEN, heel erg alleen. Later kreeg ik hulp van mijn lieve man die mij in alle tijden geholpen heeft en nog altijd doet. Communiceren is zeker niet gemakkelijk. Maar wel heel belangrijk in het leven. Dankbaar ben ik daarvoor nog iedere dag! Hij heeft MIJN LEVEN doen kleuren en met hem is het nooit saai. Hij heeft mij een andere kijk op MIJN LEVEN laten zien door het te bekijken van de andere kant, niet negatief maar juist positief. Zijn leven heeft hij zeer zeker heel anders beleefd. Waarom had ik dat niet? Ik kwam uit een heel ander nest. Ik heb één grote fout gemaakt en dat is dat ik mijzelf nooit heb laten horen, als kind niet, als tiener niet, als puber niet en als volwassene niet. Ik dacht altijd. Nooit heb ik echt gezegd wat ik bedoel te zeggen of wat ik had moeten zeggen op momenten. Niet als kind tegen mijn ouders, mijn omgeving, mijn leerkrachten, mijn klasgenoten nooit durven zeggen wat ik er zelf van dacht. Wat dacht ik eigenlijk om zulke momenten? Ik heb alles alleen maar gedragen genomen zoals het kwam en mij vaak heel eenzaam en ongelukkig gevoeld hierdoor. Denken deed ik genoeg, maar als ik nu eens ook dat uitsprak wat ik werkelijk dacht, dan had de wereld waarin ik leef er heel anders uit kunnen zien. Mijn man en ik hebben samen 2 kinderen zij hebben mij de spiegel in hun jongen levensjaren al heel vaak voor gehouden. Wat ben ik blij dat zij er al anders instaan in hun nog jonge leven. Nu lest mij nog één doel, mijn rode draad, OPLOSSEN…is daar een goedje voor waar het mee verdwijnt? Geen toverspreuk die dat van mij weg kan nemen! Een zoutoplossing die het oplost! Ik zal deze harde les echt zelf moeten doen. Ik zal het zelf moeten overwinnen. Ik zal zelf de dingen goed en duidelijk uit moeten spreken, zoals ik het voel. Daar loop ik enorm tegenaan in MIJN LEVEN. Duidelijk zeggen wat ik nu bedoel is helemaal niet gewoon voor mij. Laat die angst maar los, die erbij om de hoek komt kijken. Mijn stukje introvertheid, is ook maar een heel klein stukje van die hele taart.

 

INTROVERT ZIJN; 

Introvert is een bewustzijnsinstelling.

Een introvert mens ervaart de wereld door het filter van zijn innerlijke beleving en stemt hier vervolgens zijn handelen op af. Bij een introverte instelling is de energie naar binnen gericht, op de eigen gedachten en gevoelens. Introverte mensen halen energie uit zichzelf door zich te richten op de innerlijke beleving en overweging. Door reflectie op ideeën die ze hebben of aangereikt krijgen, te doordenken krijgen ze innerlijke energie. Introverte mensen verwerken de informatie intern en pas wanneer ze hun gedachten intern geordend hebben laten ze van zich spreken. Introverte mensen zijn rustige types, weloverwogen, beschouwelijk en voelen zich in onbekend gezelschap niet gauw thuis. Zij zijn liever alleen dan in een groep. Kwaliteiten zijn: Rustig, Bescheiden, Bedachtzaam, Doorzetter, Geduldig, Zorgvuldig, Kan goed luisteren, Gedisciplineerd, Toegewijd, Kan goed analyseren. Valkuilen zijn: Aarzelend, Onzichtbaar, Traag, Koppig, Passief, Pietluttig, Gesloten, Star, Afstandelijk, Te kritisch.
Hoe zuiver/puur als ik ooit MIJN LEVEN begon, een klein kind laten wandelen, leren en reageren in de grote mensen wereld. Ergens ging het mis bij het onderwerp REAGEREN. Werd ik niet goed gestuurd? Hoe kan iemand zien wat ik bedoel als ik niets uitspreek. Ik dacht wel veel na, eigenlijk deed ik niets anders, maar sprak mijn woorden niet uit. Zij konden aan mijn gezicht niet lezen wat ik bedoelde. Wat was die drempel die mijn mond deed snoeren. Is dat angst, waarvoor dan wel, hun afkeuring, hun weerwoord, hun kritiek? Hoe kijk ik naar mijzelf terug als ik eraan terug denk, naar dat wat ik gebracht en gemaakt heb. Vanuit een vrije gedachte, de puurheid waar ik ooit mee startte. Vanaf het moment dat ik het mij kan herinneren was het voor mij een onbezorgd leventje tot een jaar of 5, daarna was zwaar. Waarom ben ik als klein meisje dan zo onzeker, was ik altijd zo verlegen en leefde ik vooral in mijn eigen kleine wereld, met mijn gedachten die nooit stil staan. Denken denken en denken dat doe ik nog alle dagen. 

Beslissingen genomen waar ik trots op ben, minder trots op ben, overwonnen, ervaringen mogen delen, uitdagingen aangegaan, keuzes moeten laten maken, on(bewust), mijn genot en verdriet heeft gebracht, soms sterker en dan weer zwakker had gemaakt en vooral mij gevormd heeft daar waar ik nu sta. En nog zeg ik altijd niet direct wat ik voel, bedoel of wil.

Ik ben een mens, een die “fouten” mag maken, trots kan en mag zijn en heb mogen leren van alle ervaringen die op mijn pad zijn gekomen en nog gaan komen. En nog zeg ik altijd niet direct wat ik voel, bedoel of wil.

Niemand is dom, niemand is slim, niemand is knap of lelijk, doortastend, meelevend of ingecalculeerd. Iedereen heeft zijn kwaliteiten, waar een ieder in zijn kracht staat en een ander juist dat handje kan geven/helpen om er beter/sterker van te worden. En nog zeg ik altijd niet direct wat ik voel, bedoel of wil. DE RODE DRAAD IN MIJN LEVEN.

Wat een mooi mens ben ik toch… 🙂Image

Een brief voor de lezer!

Standard

Hoi Allemaal,

 

Fijn weekend gehad? Wij een vol weekend deze keer en de komende periode voorlopig nog heel veel verjaardagen en feestdagen. We hebben het weer druk druk druk. Het gevoel van geleefd te worden is weer aan de orde. Afgelopen zaterdag voelde ik mij meer dan depri. Vreselijk…dat lichaam reageert extreem. Dus na mijn gesprek met mijn man Leo zet ik er nu de rem op! En dat doet verdriet bij anderen. Voor mij is het een rustgevend gevoel. Zelfs de energie om mijn ezels extra te bezoeken kan ik niet opbrengen. Vrienden bedoelen het goed, toch krijg ik er geen extra energie van. Het slurpt energie van mij, luisteren is vermoeiend en ik weet als ik naar huis ga dan ben ik meestal ziek, kotsmisselijk en geven mijn darmen een reactie en ik, ik weet niet eens meer wat wij nu besproken hebben samen, dan alleen de grote lijnen nog. Voor mij is dat niet echt erg, want daardoor blijft mijn hoofd leeg van zorgen om de ander. En ik kan toch niets aan de situatie veranderen. 

Al ben ik veel thuis en moet ik leuke dingen doen zodat dit mij energie geeft voor de nodige afleiding! Het werkt niet. Weet jij dat het mij gewoon niet lukt. Ik ben zo extreem vermoeid door de CVS, dat de zin in en om iets te ondernemen mij ook ontbreekt. Ik moet mijzelf dwingen dat te doen wat staat afgesproken. Ik ga niet overdag naar bed in deze situatie, want dat doet mijn lijf ook niet goed, wel tussendoor even liggen rusten op de bank. Wat ondernemen en daarna even rusten gaat mij goed af over de dagen dat ik thuis ben. Dat is mijn balans… 

Vanaf 21 oktober zit ik in de ziektewet thuis en het is nog de dag van gister. Het enige voordeel van de ochtenden niet meer 4 uur werken op kantoor is dat ik de middag niet meer naar mijn bed hoef om te slapen, om te herstellen. Dat ik nooit meer echt uitgerust zal zijn is ook een feit en daar heb ik het echt heel moeilijk mee. Ik merk ook dat ik mijn lach gezicht niet meer heb, waardoor de rimpels in mijn gezicht anders worden en ik het gevoel heb als ik mijzelf aankijk in de spiegel of ik al 60 jaar ben. Ik vind dit een heel moeilijk onderwerp, mijn extreme vermoeidheid en daar heb ik heel erg veel last van naast mijn pijnlijk lichaam. Mijn onzichtbare ziekte fibromyalgie sluimert door en neemt steeds meer van mij, nu dus ook mijn kort termijn geheugen, wat mijn man Leo echt heel erg is opgevallen. Klein voorbeeld; We fietsen met een brief naar de straat Bolkensteeg 29 en ik fiets net een paar minuten en zo ook het huis met nr 29 voorbij dus mijn man Leo roept mij, maar nr 29 was ik alweer kwijt en dit gebeurd met flinke regelmaat. 

Vergeef het mij als ik lang niets van mij laat lezen! Informeer gerust, want dat vind ik erg fijn om via deze weg of ander sociaal media te praten met je in de vorm van geschreven woorden. 

Maar nog meer afspraken met vrienden op mijn kalender, dat kan ik er nu gewoon even niet meer bij hebben. Ik leef mijn leven, jij leeft jouw leven. Mijn doel is gelukkig zijn. En mijn geluk is nog ver te zoeken.

Ik leef nog in onzekerheid! 

Groetjes, Ursula xxx