Ik toon mijn omgeving graag de beste versie van mijzelf.

Standard

We tonen de wereld graag de beste versie van onszelf. Zwakke plekken zijn er om te verbergen. Maar wie zich wél durft bloot te geven, stelt zich open voor werkelijk begrip.

Door wetenschappelijk onderzoek daar constateerde dat mensen die hun eigen breekbaarheid de ruimte geven in hun leven, veel prettiger in het leven staan.

Ik hield niet zo van kwetsbaarheid. Er was dan ook een persoonlijke en theoretische crisis voor nodig om mijn eigen conclusies te accepteren. Inmiddels paste ik deze theorieën over kwetsbaarheid gretig toe in mijn eigen leven. En kreeg veel positieve reacties van mensen uit mijn omgeving die ook zin hebben om hun masker te laten zakken. Of nu begrip konden hebben voor de situatie waarin ik zat.

Deze mensen hadden:

De moed om imperfect te zijn;

De zelfcompassie: om eerst aardig voor zichzelf te zijn en dan voor anderen;

De authenticiteit om zich niet anders voor te doen dan ze zijn, met al hun eigenaardigheden;

De moed om zich kwetsbaar op te stellen.

Ze geloven dat dat wat hen kwetsbaar maakt, hen ook mooi maakt. Dat het de band verdiept als je tegen een vriendin kunt zeggen dat je haar hulp nodig hebt. Dat het je menselijk maakt dat je niet altijd overal een antwoord op hebt. ‘Niet dat ze zich daar nou zo op hun gemak bij voelen, maar ze zien er gewoon de noodzaak van in.’

Flexibel

De kunst is volgens experts wel om flexibel te zijn in je opstelling. Om in verschillende situaties te leren inschatten of meer kwetsbaarheid passend en zinvol is. Dat hangt af van wie je voor je hebt, hoe belangrijk de (werk)relatie met diegene is en wat je zelf prettig vindt.

Tandendans van kleindochter Tess 5 jaar

Standard

Mijn tand maakt een blij dansje
Hij swingt vrolijk in het rond
Hij gaat los
Dat toffe tandje
Maakt een feestje in mijn mond.

Die tand van mij is lenig
Hij draait vrolijk heen en weer
Hij gaat los
Dat toffe tandje
Wiebelt steeds een beetje meer.

Dan stopt mijn tand met dansen
Kijk daar ligt hij op mijn hand
Hij is los
Dat toffe tandje
Maakt plaats voor een grote tand.

#omageluk

Oud en nieuw 

Standard

2019-2020

December is voor velen een maand vol verplichtingen voor mij is het een gezellig samenzijn met familie en vrienden. Sinterklaas is net goed en wel weg en dan is het alweer kerst, en als ik eindelijk uitgebuikt ben van het kerstdiner, ben ik na het feliciteren van man lief op de 31e ook weer aan het aftellen voor het nieuwe jaar. Deze drukte lijkt er niet echt voor te zorgen dat ik fit en uitgerust het 2020 in ga, maar hier is een goede oplossing voor: oud en nieuw op een andere plek vieren dan Nederland. Wie weet komt dat óóit.

De knoop doorhakken

Als klein meisje was ik altijd dol op oudjaarsdag. We haalden oliebollen, gingen naar familie ik als oudste van de neven en nichten probeerde wakker te blijven tussen de beschonken volwassenen, later ging ik door om vuurwerk te kopen en ik kwam niet eerder weer binnen totdat het bijna middernacht was. Dan telden we af en gingen we weer door met vuurwerk afsteken tot ik echt wel naar bed moest. De laatste jaren is dat anders, geen vuurwerk. Ik ga niet meer buiten staan om vuurwerk te kijken en er wordt nergens van me verwacht dat ik na middernacht ergens tussen een mensenmassa flink ga staan feesten met mijn vrienden en vriendinnen. Dit is niet aan mij besteed en dit jaar had ik er echt geen zin in. Daarom besloot ik samen met man lief na het vertrek van de Sint om met oud en nieuw op te passen op onze kleinkinderen. En ik kan je vertellen, ik heb in geen tijden zo’n zin in ons nieuwjaarsfeest gehad. Laat ze maar komen, die koters. De kinderbubbles staan koud, de hapjes zijn in huis gehaald, de mega sterretjes worden morgen nog gekocht net als een paar potten grond vuurwerk. Alles voor een gezellige oudejaarsavond waarop we niet naar bed gáán tot ver na middernacht. Fijne jaarwisseling!

Eenzaam

Standard

Ik ken een oude vrouw die Rita heet. Ze woont in een verzorgingstehuis. Rita loopt iedere dag dezelfde route. Door de hal en serre via de tuin langs het water. Daar draait ze zich om. “Waarom leef ik nog”, zegt ze zachtjes in zichzelf”. Ze kijkt naar de doffe ramen van het gebouw.
“Het lijkt wel of er meer stikstof dan zuurstof in de kamers zit. De oudjes vallen de laatste tijd bij bosjes neer”.
Iedere ochtend wordt ze “helaas” wakker en moet ze de dag zien door te komen. Familie en vrienden om haar heen zijn overleden. Nieuwe vriendschappen aangaan doet ze niet meer. Kost teveel energie. En voor hoelang nog….
Eenzaamheid bij ouderen is een steeds groter probleem. Van de ruim vier miljoen 55-plussers in ons land zegt 1.2 miljoen regelmatig eenzaam te zijn. Van die 1.2 miljoen zijn 200.000 ouderen extreem eenzaam. Dat wil zeggen dat ze eens in de vier weken een sociaal contact hebben. Soms zelfs minder.
Eenzaamheid vergroot de kans op ontstekingen, hartkwalen, dementie en verhoogt het sterftecijfer. Het maakt ons ongelukkig. En we krijgen er bijna allemaal mee te maken.
Een op de vier Nederlanders voelt zich tijdens de feestdagen eenzaam. “We moeten in actie komen en laten we het vooral praktisch houden”, zegt Hannelise Tvedt, commandant van het Leger des Heils.
Daar heeft ze natuurlijk wel een punt. Ga eens even bij je tante koffiedrinken in plaats van een Whatsapp berichtje te sturen. Of breng een paar oliebollen bij je alleenstaande buurman.
We vinden andere mensen vaak eenzaam.
Maar misschien behoren we stiekem ook wel tot die groep. Staren naar een beeldscherm maakt ons stekeblind voor de echte wereld om ons heen. We worden immuun voor een tedere aanraking en lieve woordjes van een zachte stem.
Vroeger discussieerde je met elkaar op straat.
Nu klikken ze je weg op Facebook.
De selfie die je maakt krijgt een record aan likes. De selfie als symbool voor de eenzaamheid. Omdat je plotseling beseft dat niemand echt wezenlijk geïnteresseerd is in jou. Dat een duimpje alleen iets zegt over een fake vriendschap.
Eenzaamheid betekent ‘met niemand dingen kunnen delen’. De schuimende golven langs het strand. De krakende takken van de herfstwind. Nooit zul je de wonderen zien met vier ogen. Investeren in vriendschap kost tijd.
En die hebben we niet. We leven alsof ons leven ervan afhangt.
Wanneer kreeg je voor het laatst die hartelijke handgeschreven brief van een goede vriend.
Of dat kattebelletje bij de theepot met; Ik hou van jou”.
Kijk om je heen en herken de eenzaamheid in de ogen van een ander.
Sla dan een keer dat duimpje over.
Maar reik eens je hand…..en maak een praatje.

Door Ronnie Lammers geschreven

Checkpoint4u

Standard

Checkpoint4u vandaag weer bezocht. Dít was een jaar geleden. Nog altijd ben ik Katinka en Yvonne dankbaar voor hun hulp in de 4 jaar dat ik bij hen kwam voor de behandelingen om mijn gezondheid schoon te krijgen. Het verschil van uitslagen toen ik in 2015 binnen kwam en vanmiddag na de bodyscan, was enorm positief. Ik blijf ook doorgaan met het gebruik van goede supplementen van New Care, zoals de
Multivitamine pil 1 per dag
Vitamine D 1 per dag
Magnesium 1 per dag
omega3 en knoflook 1 per dag
3 druppels Alka

Daar deed ik het vóór…een beter leven! Minder pijn, meer energie.

Via via kwam ik terecht bij Checkpoint4u, 6 jaar geleden geopend in Oosterhout. Ik had al heel wat jaren last van mijn lichaam en was erg vermoeid. Het leek steeds erger te worden.

Ik heb vele verschillende dingen geprobeerd. Ik ben op mijn voeding gaan letten, ik ben via de huisarts in het ziekenhuis geweest en bij allemaal mensen die het beste met me voor hadden, maar niet met het gewenste resultaat.

Toen ik van Checkpoint4u hoorde wilde ik ook dit proberen, hoewel ik in eerste instantie dacht ‘daar gaan we weer, wéér een behandelmethode proberen’. Bij de eerste behandeling vertelde ze me aan de hand van de scan, dat het wel echt nodig was. Door hun eigen ervaring en positiviteit had ik er wel hoop op dat het zou kunnen helpen.

De eerste 2 behandelingen merkte ik nog niet zo veel verschil. Ik ben eerst gaan detoxen. Na de derde behandeling begon ik al wat meer energie te krijgen. Met de goede peptalk van Katinka of Yvonne, begon ik steeds beter in mijn vel te zitten. Echter de 4de keer zei Katinka tegen mij: ‘Ik heb je een boost gegeven, zo meteen weet je niet waar je met je energie naar toe moet’. Ik keek haar raar aan en dacht ‘ik heb al ander half jaar geen energie’, maar wat ze zei gebeurde. Ruim een half uur nadat ik vertrokken was, kwam er een energie los in mijn lichaam en die is niet meer weg gegaan. Of voorspelde zij al wat ik de volgende dag zou gaan voelen. Ik voel me goed geestelijk en fysiek.

Na de laatste scan vanmiddag keken we wat het apparaat voor mij gedaan had. De resultaten waren echt zoveel beter. Ik ga er zeker mee door! En bezoek hen volgend jaar weer, bij goede gezondheid. Ik ben Yvonne en Katinka enorm dankbaar. Het zijn 2 hele leuke vrouwen die heel erg positief tegen het leven kijken. Dat bewonder ik. Samen met dit apparaat kunnen zij vele mensen helpen.”

BODYSCAN
De Global Diagnostics® Bodyscan is een apparaat dat nauwkeurig en pijnloos een diagnose maakt van het functioneren van meer dan 550 lichaamsfuncties. De meting duurt 8 minuten. Waarbij u wordt aangesloten door middel van twee elektrodes op de enkels. Het resultaat van deze meting geeft u een globaal inzicht van hoe het op het moment van de meting is gesteld met uw gezondheid. Het geeft u inzicht in de oorzaken van uw klachten waardoor een persoonlijk afgestemde behandeling gestart kan worden.

Preventief gezondheidsonderzoek
Staat in Nederland nog in de kinderschoenen. Dit zien wij als een kans voor u en als een uitdaging voor onszelf! Wilt u inzicht in hoe het nu echt met uw gezondheid is gesteld of zoekt u een oplossing voor bijvoorbeeld onderstaande klachten? Neem dan contact op met checkpoint4u!

* Vermoeidheid Chronische klachten
* Onverklaarbare klachten
* Dis-balansen in organen en systemen
* Allergieën en voedingsintoleranties
* Spier- en gewrichtsklachten
* Depressie en Burn-out
* Micro-organismen (virussen, bacteriën, schimmels, mijten, parasieten)
* Buikklachten (onder andere darmproblemen)
* Hoofdpijn (onder andere migraine en clusterhoofdpijn)

COLUMN OMA URSULA

Standard
Blog Oma Ursula: ‘Bij een tweede kleinkind is niet alles meer onbekend, maar toch staat #mijnleven weer op z’n kop’
Door Oma Ursula – op 15 oktober 2019

Waarneer het tijdens mijn zoon en schoondochter hun eerste zwangerschap ons werd bekendgemaakt en het moment van ‘Daar is ze, ons kleindochter’ zat precies 2 weken, dat was een heuse rollercoaster waarin wij instapte in 2014. Nu 5 jaar later blijft het bijzonder dat dit nog altijd door mijn hoofd speeld, nu ik net op 12 oktober 2019, voor de 2e keer oma ben geworden en deze keer van een kleinzoon. Na de 9 fijne maanden zwangerschap met weinig ongemakken en uiteindelijk bij 41 weken een vlugge bevalling, ben ik weer retetrots op dit gezinnetje en vrijwel niet bezig met hoe ga ik mijn liefde verdelen, ik mis immers die kennis nóg. Sterker nog: ik merk op dat ik na dag 1 verliefd ben en dat, dat iedere dag steeds een beetje meer word, de emoties heb ik samen met mijn kleindochter zondag kunnen delen. ‘Ik zie traantjes en hoor aan jouw stem dat je verdrietig bent. Ben je verdrietig om broertje, Oma?’ ‘Nee, ik krijg traantjes van geluk en ik moet nu het spelen mét jóu straks delen met jouw broertje en dat vind oma best moeilijk.’ In die 5 jaar samen hebben wij een speciale band ontwikkeld. ‘Ik help jou wel,’ zei ze bij het geven van mijn eerste flesje aan mijn kleinzoon. ‘Samen kunnen wij dit aan.’

Ruim 41 weken zwangerschap, die ik volgde met een app in mijn telefoon om erachter te komen welk formaat de kleine deze week weer heeft. Ik houd net als de eerste keer oma zijn ook nu een boek bij waarin ik schrijf voor hem over de vorderingen. Eigenlijk was voor mij, de facts and figures in die app helemaal niet zo nauwkeurig en de lol er snel vanaf. Ik vond het ook altijd raar dat de baby in wording de ene week een grapefruit was en de andere week ineens een kiwi. Volgens mij is de een toch echt groter dan de ander.
Dus zó nauwkeurig nam ik het niet over, maar ik keek al wel steeds meer uit naar hun verlof. De vorderingen voor de babykamer. Het harde werken van allebei. Zoon die erg aan vakantie toe was. Schoondochter wil op haar werk alles zorgvuldig achterlaten en overdragen, dus met dat soort dingen hield ik me bezig. Stapje voor stapje dichterbij het opnieuw oma worden. Tien weken vlogen tenslotte voorbij! Het is heel vreemd om te bedenken dat zij weer drie maanden uit de running is. Weg van je dagelijkse, vertrouwde leventje. Niet meer die routine, maar alles zal weer als nieuw voelen.
WAT ZIJN ZE RIJK; Papa, Mama en hun kinderen. Grote zus en kleine broer!
Waar is mijn tijd gebleven?
Wekelijks heb ik nu wel momenten dat ik denk: “Dat was ik helemaal vergeten, zo voelde dat!” Zoals het bewegen van mijn kindje in mijn buik, als ik mijn hand op de buik van mijn schoondochter hield. Het blijft bijzonder en ik vind het zo vreemd dat ik dit zo snel vergeet. Gisteren keek ik oude foto’s terug los in een doos. Momenten waarop ik mij niet besef dat ik daar tientallen jaren later sentimenteel op terugkijk omdat hij nu zelf papa is. Het lijkt wel alsof je er bijna niet bij bent geweest. Voor mijn gevoel verandert hij helemaal niet zoveel, maar die foto’s in die doos waren het bewijs dat de veranderingen enorm zijn. Hij is die peuter niet meer, hij werkt, hij woont samen, hij heeft een gezin, een eigen mening, hij is echt een liefdevolle vriend en papa voor zijn kids.
Mijn kleindochter moet haar vader en moeder gaan delen met haar broertje.
Ik neem me bij deze voor dat ik ieder moment met mijn newborn kleinzoon extra goed in me op probeer te nemen. Ik weet vrijwel zeker dat het voorlopig de laatste keer zal zijn dat ik het allemaal meemaak, dus ik wil er ook echt van genieten. Ik wil niets vergeten en ieder moment koesteren en opschrijven. Ik vind het allemaal best spannend hoe het zal gaan zijn. Zij als grote zus. Ik weet dat ik haar overal bij wil betrekken en dat dat ook echt een must is. Maar hoe zal zij reageren? Al die kusjes aan de baby die zij eerst gaf op haar buik, maar zij weet natuurlijk helemaal niet wat haar te wachten staat. Dat zij niet meer onze volledige aandacht krijgt, maar naast haar ouders ook haar opa’s en oma’s moet delen.
Kon ik maar een klein stukje in de toekomst kijken.
Ik denk dat het dingen zijn die iedere oma zich afvraagt als zij haar tweede kleinkind vasthoudt. Aan de ene kant is er heel veel niet meer onbekend voor mij, maar aan de andere kant staat mijn leven wel degelijk weer op zijn kop. Ik ben bijvoorbeeld alweer bezig met hoe ik het moet regelen als ik ga oppassen. Het zal geen probleem worden: ik weet nu toch niet hoe het straks gaat, dus ik kan een heel plan in mijn hoofd hebben, en er hoeft maar iets te gebeuren en mijn hele plan gaat niet door. Dus zeg ik voorlopig nog maar even tegen mezelf: ‘Maak je niet druk, alles komt altijd goed!’ ik doe het samen met haar!